του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοτικού Συμβούλου Κερατσινίου
zznada@otenet.gr, zzoupis@yahoo.gr,
zzoupis@ath.forthnet.gr

Σε λιγότερο από δύο μήνες θα ψηφίζουμε στις πρώτες Δημοτικές Εκλογές στην εποχή του “ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ”, μιας θεσμικής τομής που ανεξάρτητα από την αντίληψη και την άποψη του καθένα, αλλάζει ριζοσπαστικά την μορφή Διοίκησης του Κράτους και της Αυτοδιοίκησης, Αν μη τι άλλο, δημιουργούνται νέοι μεγάλοι Δήμοι, με σημαντικά νέες πρόσθετες αρμοδιότητες και ευθύνες. Ταυτόχρονα, θα ψηφίζουμε στις πρώτες εκλογές στην “εποχή του Μνημονίου”, της μεγάλης οικονομικής κρίσης και της προσπάθειας η χώρα να αποφύγει την χρεοκοπία. Μιλάμε για μια δύσκολη εποχή, με τα λαϊκά στρώματα να “στριμώχνονται″ την στιγμή που χιλιάδες φοροφυγάδες, διανομείς μαύρου χρήματος και μιζαδόροι δεν έχουν αισθανθεί ακόμα τουλάχιστον ιδιαίτερο πρόβλημα. Αναφερόμαστε λοιπόν για μια εκλογική μάχη που θα διεξαχθεί σε ιδιαίτερες συνθήκες, που στην καρδιά μας φωλιάζει η αμφιβολία και η ελπίδα, η αμφισβήτηση και η προσδοκία, η αγανάκτηση αλλά και η θέληση να τελειώσει κάποια στιγμή ο φαύλος κύκλος.

Σε κάθε περίπτωση, οι εκλογές αυτές είναι μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία οι Δήμοι να περάσουν σε μια νέα φάση λειτουργίας με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, σεβασμό στον πολίτη, διαφάνεια. Μια ευκαιρία να περάσουν σε μια νέα φάση μακριά από την υπερχρέωση, την αδυναμία, την καχεξία, τους πελατειακούς διορισμούς, την ανυπαρξία αναπτυξιακών σχεδίων. Μια ευκαιρία να δημιουργήσουμε Δήμους που θα εμπνέουν με την σοβαρότητα των διοικούντων, την μεθοδικότητα τους, τον σεβασμό σ’ αυτά που περνάει η κοινωνία. Δήμους που θα αποτελούν φορείς ανάπτυξης και ταυτόχρονα ομπρέλα κοινωνικής προστασίας. Αυτή ακριβώς είναι και η πρόκληση για τον νέο Δήμο Κερατσινίου - Δραπετσώνας. Ας το πούμε σχηματικά: Νέος Δήμος - Νέα Αρχή, Νέος Δήμος - Νέα ήθη και πρακτικές, Νέος Δήμος - νέες ιδέες. Σ’ αυτές τις λέξεις συμπυκνώνονται οι προκλήσεις μπροστά στις ερχόμενες εκλογές.

Ας μην γελιόμαστε όμως. Όλα θα κριθούν από το ποιοι θα υπερψηφιστούν για να κάνουν την Αλλαγή πραγματικότητα και σ’ αυτό την ευθύνη την έχει ο πολίτης - ψηφοφόρος. Είναι ανειλικρινές για παράδειγμα να αναφερόμαστε σε αναποτελεσματικούς και διεφθαρμένους πολιτικούς και σαν έρθει η ώρα της ψήφου, να ψηφίζουμε τους ίδιους. Είναι λάθος να μιλάμε για νέα ήθη και να ψηφίζουμε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για το τέλμα στην πόλη ή αυτούς που αντιμετωπίζουν τον Δήμο σαν λάφυρο εξουσίας, σαν πολιτικό μήνυμα ή σαν μηχανισμό που αξιοποιώντας χρήμα και φαρμακοϊατρικές διευκολύνσεις μπορούμε να τον κατακτήσουμε. Είναι έγκλημα να κατηγορούμε την συναλλαγή και τα ρουσφέτια και στο τέλος να ψηφίζουμε αυτούς ακριβώς που εκφράζουν αυτές τις παθογένειες, αδιαφορώντας για το ότι χρειάζονται να αναδειχθούν και να διοικήσουν ικανές δυνάμεις και πρόσωπα που θα καλεστούν να διαχειριστούν ένα Οργανισμό που έχει Προϋπολογισμό δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ.

Ας είμαστε λοιπόν ευθείς και ειλικρινείς, χωρίς λαϊκισμούς και κολακείες. Το θέμα σ’ αυτές τις εκλογές είναι να σηματοδοτήσουμε την θέληση να αλλάξουμε και να σοβαρέψουμε την λειτουργία της Αυτοδιοίκησης, την λειτουργία και παρέμβαση και του δικού μας Δήμου. Ν’ αναδείξουμε Δημοτική Αρχή με ικανότητα, διοικητική επάρκεια, όραμα και μεθοδικότητα. Ας μην ξοδέψουμε την ψήφο μας επιδιώκοντας να στείλουμε “τζούφια” μηνύματα. Ας μην διευκολύνουμε ανεύθυνες δυνάμεις, ανθρώπους χωρίς δυνατότητες, λαϊκιστές που εμφανίζονται “ανεξάρτητοι″ αφού πέτυχαν να εξασφαλίσουν την στήριξη κάποιου Κόμματος.

Αυτό τον Νοέμβρη έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε μια νέα αρχή, ξεκινώντας από τον Δήμο μας. Ας μην την χάσουμε λοιπόν. Και ας μην ξεχάσουμε ότι οι Δημοτικές Αρχές και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι που θα αναδειχθούν από τις κάλπες θα ηγηθούν της πόλης για τέσσερα χρόνια. Αν δεν επιλέξουμε τους κατάλληλους, θα πρέπει να περιμένουμε πολύ για να τους αλλάξουμε.

Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου
Δήμου Τροπαίων

Ο νέος νόμος για τη διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας ο γνωστός “Καλλικράτης” παρά τις όποιες αρνητικές πλευρές του μπορεί να δώσει την ευκαιρία στην ήδη υποβαθμισμένη επαρχίας μας να γίνει ένας δήμος πρότυπο.

Στις συνθήκες της σημερινής οικονομικής κρίσης, μπορούμε με σχέδιο και όραμα, αφήνοντας πίσω τις παθογένειες του παρελθόντος, να κάνουμε πράξη την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχή μας.

Στην περιοχή μας υπάρχουν ακόμη τεράστιες ευκαιρίες για ανάπτυξη, για εναλλακτικό τουρισμό, γεωργία, κτηνοτροφία, για πράσινη ανάπτυξη. Απλώς χρειάζεται συστράτευση όλων, όσων πιστεύουν στην άμεση δημοκρατία, όσων έχουν διάθεση για προσφορά και πιστεύουν στο όραμα για μια Γορτυνία του μέλλοντος, με δημοκρατική ευαισθησία.

Η υποψηφιότητα του Παρασκευά Παρασκευόπουλου για τη θέση του δημάρχου, με την πλούσια πολιτική, κοινωνική διαδρομή και την επαγγελματική του κατάρτιση, σε θέματα στρατηγικού σχεδιασμού, επικοινωνίας και οικονομικής ανάπτυξης, αποτελεί την εγγύηση για το μέλλον της Γορτυνίας.

Στηρίζω και συμπαρατάσσομαι στην προσπάθεια του για ένα νικηφόρο αγώνα για μία Γορτυνία πρότυπο οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης.

Ένας δεν φτάνει και όλοι μαζί μπορούμε.

ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΟΡΤΥΝΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Για δεκαπέντε συνεχή χρόνια οι πολίτες της Στεμνίτσας, αλλά και ευρύτερα του δήμου Τρικολώνων, με τίμησαν και με εμπιστεύτηκαν να τους εκπροσωπήσω από την κορυφαία θέση στα αυτοδιοικητικά πράγματα του τόπου.

Δεκαπέντε χρόνια γεμάτα δημιουργικής έντασης για το καλό του τόπου και των πολιτών. Δεκαπέντε χρόνια που σημάδεψαν τη ζωή μου και που ο απολογισμός δεν θα ήταν τόσο πλούσιος, εάν δεν είχα την αμέριστη συμπαράσταση των πολιτών και την αποδοτική στήριξη των συνεργατών μου.

Προς όλους αυτούς είμαι ευγνώμων. Το ίδιο και σε όσους με στήριξαν και με στηρίζουν τελευταία στο διευρυμένο έργο μου, από τη θέση του προέδρου της ΤΕΔΚ Αρκαδίας. Σε δύο μήνες από σήμερα ένας μεγάλος αυτοδιοικητικός κύκλος κλείνει και ανοίγει η σελίδα της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης, με τους Καλλικράτειους δήμους. Μιας μεταρρύθμισης, στην οποία κατέθεσα και τη δική μου συμβολή, από τη θέση ευθύνης του προέδρου της ΤΕΔΚ Αρκαδίας.

Η Γορτυνία πλέον είναι ένας δήμος. Ένας μεγάλος δήμος που θα σηματοδοτήσει μια νέα δυναμική εκκίνηση ανάπτυξης και προόδου. Η πρόκληση είναι μεγάλη. Τα όποια λειτουργικά προβλήματα θα είναι το δένδρο. Το δάσος θα είναι οι καινούργιες ευκαιρίες, οι μεγάλες δυνατότητες, για να αντιστρέψουμε τα πράγματα και να κάνουμε τη Γορτυνία πρωταγωνίστρια στην πρόοδο.

Στο νέο αυτοδιοικητικό τοπίο που διαμορφώνεται ήταν λογικό πολλοί φίλοι και συνάδελφοι Δήμαρχοι να με προτείνουν στις πολιτικές διεργασίες του ΠΑΣΟΚ, για την υποψηφιότητα στο αξίωμα του δημάρχου. Η τιμή είναι μεγάλη και τους ευχαριστώ. Αυτή τη στιγμή όμως, αυτό που σε μένα κυριαρχεί, είναι η αίσθηση ευθύνης. Μοναδικό κριτήριο στις αποφάσεις μου είναι το συμφέρον της Γορτυνίας μας.

Την υποβληθείσα υποψηφιότητά μου, την αθροίζω υπέρ της υποψηφιότητας του συμπατριώτη μας Παρασκευά Παρασκευόπουλου για τη θέση του δημάρχου Γορτυνίας. Είναι μια προσυπογραφή στο αναπτυξιακό όραμά του για την οικουμενική Γορτυνία του μέλλοντος. Μια πράξη συστράτευσης και ενότητας, ένα μήνυμα αλληλεγγύης, ότι η Γορτυνία μας θέλει όλους, ένας δεν φθάνει και όλοι μαζί μπορούμε. Μπορούμε να πετύχουμε πολλά, για τη Γορτυνία της νέας εποχής, για τη Γορτυνία που ταιριάζει στις νέες γενιές. Μια υποψηφιότητα που τιμά τη Γορτυνία, αλλά που δημιουργεί κυρίως, πολλές ελπίδες και προσδοκίες για μια ικανή και αποτελεσματική αυτοδιοικητική ομάδα στο δήμο Γορτυνίας.

Θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις, για να γράψουμε όλοι μαζί, με επικεφαλής το φίλο μου Παρασκευά Παρασκευόπουλο, όμορφες σελίδες κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης για την περιοχή μας. 

Γιώργος Ι. Μπαρούτσας
Πρόεδρος ΤΕΔΚ Αρκαδίας
Δήμαρχος Τρικολώνων

του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοτικού Συμβούλου Κερατσινίου
Γενικού Γραμματέα Νομαρχίας Δυτικής Αττικής
Πολιτικός Αναλυτής
zznada@otenet.gr, zzoupis@yahoo.gr, zzoupis@ath.forthnet.gr

Αυτό μάλιστα, είναι είδηση. Αποτελεί εύρημα και μάλιστα σημαντικό. Στην πρόθεση ψήφου, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της G.P.O. για λογαριασμό του MEGA(30.08), το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει 28,6% των προτιμήσεων και η Ν.Δ. το 21,1%. Όταν οι ίδιοι πολίτες ρωτώνται ποιο κόμμα εμπιστεύονται για να βγάλει την χώρα από την οικονομική κρίση το 31% απαντά ΠΑΣΟΚ και το 13,4%  απαντά Ν.Δ.! Η διαφορά δηλαδή εκτοξεύεται από τις επτάμισυ μονάδες στις δεκαεπτάμισυ! Εν ολίγοις, κατά πολύ περισσότερο εμπιστεύονται την οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, παρά την όποια πρόταση διατυπώνει ο Αντώνης Σαμαράς και η σημερινή Ν.Δ. Δεν είναι όμως αυτό το βασικό. Το βασικό είναι αλλού. Περισσότεροι είναι αυτοί που εμπιστεύονται την οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, παρά αυτοί που δηλώνουν ότι προτίθενται να το ψηφίσουν!

Πολλοί ασφαλώς θα σπεύσουν και θα επισημάνουν, ως ένα σημείο βάσιμα, ότι αυτό οφείλεται σε λόγους που κύρια οφείλονται στην Ν.Δ. Ο πρώτος λόγος είναι η κρίση σοβαρότητας και αξιοπιστίας που αντιμετωπίζει το Κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όταν το 22,1% δηλώνει ότι οι Κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση της οικονομίας. Το ποσοστό βέβαια είναι μάλλον μικρό συγκριτικά με τις ευθύνες αυτών των Κυβερνήσεων όταν το 19,2% “δείχνει″ τις Κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη, το 16,1% του Α. Παπανδρέου και το 29,5% ρίχνει ευθύνες σ’ όλους. Ωστόσο ιδιαίτερα η τελευταία 2ετία Καραμανλή δεν ήταν μόνο καταστροφική. Είναι και νωπή. Πολύ νωπή. Ο δεύτερος λόγος αφορά την φυσιογνωμία που διαμορφώνει και την κατεύθυνση που έχει αποφασίσει να πορευτεί. Γιατί όταν η Ν.Δ. “αποφασίζει″ να πορευτεί “σε συσκευασία Περισσού”, δεν μπορεί να περιμένει άλλα αποτελέσματα. Μπορεί να την πάρει άραγε κανείς στα σοβαρά όταν η Ν.Δ. φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως η original αντι-ΜΝΗΜΟΝΙΟ πολιτική δύναμη, αφήνοντας άναυδους ακόμα και το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ;

Η αξιοθρήνητη αυτή κατάσταση της Ν.Δ. δεν αρκεί όμως να εξηγήσει το παράδοξο αποτέλεσμα της έρευνας. Πώς γίνεται και η οικονομική πολιτική αυτής της κατά πολλούς επαναστάτες «Κυβέρνησης Τσολάκογλου” συγκεντρώνει περισσότερη εμπιστοσύνη από την συνολική πολιτική παρουσία του ΠΑΣΟΚ; Πώς γίνεται και αυτή η «υποτελής”, «αντιλαϊκή” οικονομική πολιτική δημιουργεί μεγαλύτερη συσπείρωση, απ’ ότι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ; Και πως γίνεται άραγε οι «Βρυξελιώτες” Υπουργοί, αυτοί που «σκυμένοι» υλοποιούν την «πολιτική του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε.” εμφανίζουν μεγαλύτερη δημοφιλία από άλλους συναδέλφους τους που είναι πιο «υπερήφανοι»; Ίσως πολλοί έχουν ξεχάσει ότι η αλήθεια είναι από μόνη της επαναστατική. Ο μέσος Έλληνας εξοργίζεται, βλέπει να δέχεται πλήγμα το εισόδημά του, του αρέσει να αποδίδει στους ξένους τις κακοδαιμονίες της φυλής, ωστόσο γνωρίζει ή έστω διαισθάνεται.

Γνωρίζει ή διαισθάνεται ότι όσο υπάρχει ο σημερινός υπερδιογκωμένος Δημόσιος Τομέας και ο κλειστός χαρακτήρας δεκάδων οικονομικών δραστηριοτήτων, δεν υπάρχει μέλλον παρά μόνο ελλείμματα και χρέη. Γνωρίζει ή διαισθάνεται ότι όσο η χώρα είναι όμηρος καλομαθημένων συντεχνιών, με μια αγορά γεμάτη στρεβλώσεις και δυσλειτουργίες, δεν μπορεί να υπάρχει καμιά προοπτική. Γνωρίζει ή διαισθάνεται ότι όσο οι περισσότεροι δηλώνουμε απίστευτα χαμηλά εισοδήματα, βγαίνουμε στην σύνταξη σαν ανάπηροι για να συνεχίσουμε να δουλεύουμε, υγιέστατοι μεν, αλλά παράνομα, είναι σαν να λεηλατούμε την χώρα. Γνωρίζει ή έστω διαισθάνεται πως όσο μας αρέσει η απάτη, η λιγότερη δουλειά και η ραστώνη, μπορούμε να παραδώσουμε μόνο μία αξιοθρήνητη Ελλάδα στα παιδιά μας. 

Ακριβώς για αυτούς τους λόγους φωνάζει, αλλά ανέχεται. Ζητάει να διατηρηθούν τα «κεκτημένα”, αλλά θέλει και κάποιον «κακό” να κάνει την «βρώμικη δουλειά”. Νοσταλγεί το δήθεν κοινωνικό κράτος - δώρο βασικά σε κακομαθημένες συντεχνίες - αλλά αναζητά και κάποιον «να του τραβάει το αυτί”. Του αρέσει να επαναστατεί, θέλει όμως και κανένα «Βρυξελιώτη” να του λέει ΣΤΟΠ. 

Γουστάρει τις «πολιτικές λύσεις”, αλλά καταλαβαίνει ότι χρειάζεται και κάποιος «να κρατάει το Ταμείο”. Φαντασιώνεται εξεγέρσεις και εντάσεις, αλλά θέλει και κάποιους βέβαια που πρέπει να δουν τι θα γίνει με τα πάνω από 300 δις ευρώ που χρωστάει η χώρα, ως αποτέλεσμα της large πολιτικής των Κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης. Ακριβώς γι′ αυτούς τους λόγους οι δυο «κακοί», ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο Ανδρέας Λοβέρδος διαθέτουν τόσο υψηλή δημοφιλία.

Ας κρατήσει λοιπόν αυτό το εύρημα η Κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ. Ίσως εκεί είναι το πρόβλημα του «συντονισμού”. Γιατί ο συντονισμός ενός συνόλου ή μιας ομάδας έχει να κάνει με τις οργανωτικές και τις τεχνικές πλευρές. Κυρίως όμως έχει να κάνει με το αν αυτοί που είναι στην Ομάδα διαθέτουν την ίδια φιλοσοφία, την ίδια αντίληψη και την ίδια αποφασιστικότητα. Αν αυτά υπάρχουν, τα υπόλοιπα βρίσκονται. Αν αυτά υπάρχουν, το έργο επιταχύνεται, τα αποτελέσματα πληθαίνουν και η πολιτική - επικοινωνιακή ισχύς αυξάνει.

Μήπως όμως αυτά δεν υπάρχουν;

Τουλάχιστον στον βαθμό που θα έπρεπε…

της Λιάνας Γούτα
Χημικός Μηχανικός, Σύμβουλος σε θέματα Ενέργειας, Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης και Πρόεδρος Παραρτήματος Θεσσαλονίκης του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής
http://www.lianagouta.gr/

Το μεγάλο δομικό πρόβλημα της χώρας μας που σχετίζεται με τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα μας, αυτούς τους τελευταίους μήνες το βλέπουμε και το νιώθουμε όλοι με πολύ οδυνηρό τρόπο. Ακόμα και όταν πριν λίγα χρόνια, ακούγαμε για θετικά οικονομικά νούμερα και ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, μια προσεκτική ανάγνωση των στοιχείων, έκανε τους πιο υποψιασμένους να διαπιστώνουν ότι μια ανάπτυξη που δεν προέρχεται από υψηλή ανταγωνιστικότητα μοιάζει με το να χτίζει κανείς πύργους στην άμμο.

Και τα νούμερα της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας, χτυπούσαν εδώ και χρόνια το καμπανάκι. Στο δείκτη ανταγωνιστικότητας που καταγράφει κάθε χρόνο το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum - WEF), για 133 χώρες, η Ελλάδα όχι μόνο καταλαμβάνει χαμηλές θέσεις, αλλά και χρόνο με το χρόνο, αντί να παίρνει τα μηνύματα και να κάνει διορθωτικές ενέργειες για τη χρόνια αυτή πληγή, αντιθέτως, κατρακυλά όλο και περισσότερο, έχοντας χάσει μέσα σε 3 χρόνια 6 ολόκληρες θέσεις. Το 2007 βρισκόταν στην 65η θέση, το 2008 στην 67η και το 2009 υποχώρησε ακόμα παραπάνω στην 71η θέση, με αποτέλεσμα να βρεθούμε πίσω από χώρες όπως η  Μποτσουάνα, ο Μαυρίκιος και η Κόστα Ρίκα.

Η μελέτη πέρα από την αριθμητική κατάταξη επιχειρεί και την ανάλυση των αιτιών κάθε επίδοσης. Έτσι, ο μεγαλύτερος ένοχος για την κακή επίδοση της χώρας μας αναδεικνύεται ο αναποτελεσματικός δημόσιος τομέας σε ποσοστό 25,3%, και ακολουθούν κατά 14,2% η ασφυκτική εργατική νομοθεσία, κατά 14% η διαφθορά, 12% η φορολογική νομοθεσία, 8,7% η γενικότερη ασάφεια στους κανονισμούς, 6,5% η πρόσβαση στην τραπεζική χρηματοδότηση και 5% το ύψος των φορολογικών συντελεστών.

Στις πρώτες θέσεις φέτος η Ελβετία που κέρδισε τον τίτλο, αφήνοντας στη δεύτερη θέση τις ΗΠΑ, η οποία δέχθηκε ισχυρό πλήγμα στον τραπεζικό της κλάδο, και ακολουθούν στην πρώτη δεκάδα η Σιγκαπούρη, η Σουηδία, η Δανία, η Φινλανδία, η Γερμανία, η Ιαπωνία, ο Καναδάς, η Ολλανδία, ενώ αξίζει να σημειώσουμε ότι στην 34η θέση βρίσκουμε την Κύπρο, με άνοδο 6 θέσεων μέσα σε ένα χρόνο.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο που ως χώρα αγνοούμε συστηματικά τέτοια… ψυχρά, τεχνοκρατικά ευρήματα, τα οποία είναι όχι μόνο καμπανάκια συναγερμού, αλλά αποτελούν και σημαντικά διαγνωστικά εργαλεία των αδυναμιών και των παθογενειών μας…

Δυστυχώς τόσα χρόνια στην Ε.Ε., από τα παλιότερα πλέον μέλη της, δε συντονιστήκαμε με το πνεύμα, τους στόχους, τις αγωνίες και τα οράματα της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Γιατί για την Ε.Ε. εδώ και 10 τουλάχιστον χρόνια ο κυρίαρχος στρατηγικός στόχος της ήταν η ανταγωνιστικότητα. Με αγωνία διαπίστωνε ότι στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον η οικονομία της έμενε πίσω σε σχέση με τους ανταγωνιστές της. Η περίφημη Στρατηγική της Λισσαβόνας, ένα στόχο είχε… να κάνει την Ευρώπη την πιο ανταγωνιστική οικονομία του κόσμου μέσα σε μια δεκαετία, μέχρι το 2010. Δυστυχώς ο στόχος δεν επετεύχθη. Και όχι μόνο δεν επετεύχθη, αλλά το 2010 βρήκε την Ευρωπαϊκή Ένωση να περνάει τη χειρότερη οικονομική κρίση της ιστορίας της. Παρ΄ όλα αυτά, η Ευρώπη δεν εγκαταλείπει το στόχο. Αντιθέτως, τον αναπροσαρμόζει, παίρνει τα διδάγματα, βάζει νέους στόχους ανάπτυξης για την επόμενη δεκαετία, μέχρι το 2020. Ο νέος στόχος με τον τίτλο “Ευρώπη 2020″, είναι για μια Ανάπτυξη Έξυπνη, Αειφόρο και Χωρίς Αποκλεισμούς! Μια Ανάπτυξη δηλαδή που θα βασισθεί στην ανταγωνιστικότητα, την καινοτομία, τις νέες τεχνολογίες, στην προστασία των φυσικών πόρων και την αλλαγή του ενεργειακού μας μοντέλου, με κοινωνική ευαισθησία και συμπερίληψη.

Μέσα σε μια Ευρώπη που ιεραρχεί την ανταγωνιστικότητά της ως κυρίαρχη αναπτυξιακή στρατηγική, εμείς ως χώρα, αγνοήσαμε συστηματικά αυτές τις προτεραιότητες, αδρανώντας και τελικά πέφτοντας χρόνο με το χρόνο από μια κακή σε μια ακόμα χειρότερη θέση.

Πέρα όμως από το να ρίχνουμε το βάρος σε αυτούς που αποφασίζουν για μας, με τους πολιτικούς να είναι πρώτοι στο στόχαστρο, αφού, πρώτον, είναι αυτοί που αποφασίζουν και δεύτερον είναι αυτοί οι οποίοι πρέπει να μας ενημερώσουν, να μας πληροφορήσουν και να μας συντονίσουν με όσα συμβαίνουν στον κόσμο, πέρα λοιπόν από όλα αυτά, πρέπει να αναζητήσουμε και τις δικές μας… “ευθύνες”, ο καθένας μας χωριστά. Πόσο ανταγωνιστικοί είμαστε ή καλύτερα πόσο ανταγωνιστικοί θέλουμε να είμαστε; Γιατί υπάρχουν ορισμένα δικά μας στοιχεία τα οποία πρέπει να καταγράψουμε ως κοινωνία, να τα διαγνώσουμε και να τα αλλάξουμε!

Πρώτο και καλύτερο η σχέση μας με την Αριστεία, η διάθεσή μας να συγκριθούμε όχι μόνο με τον εαυτό μας αλλά με τους καλύτερους και τους πρωτοπόρους. Επί χρόνια μας κυριάρχησε η νοοτροπία του όλοι ίδιοι είμαστε, και όχι η νοοτροπία να ψάξουμε να βρούμε, να αναδείξουμε και να επιβραβεύσουμε τον καλύτερο.

Δεύτερον, η απροθυμία μας να αξιολογηθούμε και να συγκριθούμε με όρους μετρήσιμους και όχι συναισθηματικούς.

Τρίτον, να συγκριθούμε και να μετρηθούμε όχι μόνο σε σχέση με τον στενό περίγυρό μας, αλλά με το παγκόσμιο περιβάλλον.

Και για το τέλος, το σημαντικότερο…: Η Παιδεία. Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι η ανταγωνιστικότητα, η καινοτομία, η πρωτοπορία είναι εκτός των άλλων και θέμα κουλτούρας, μόρφωσης, νοοτροπίας που εμφυτεύεται από τα χρόνια της εκπαίδευσης. Και ίσως στην παιδεία να πρέπει να αναζητήσουμε τον πιο αδύναμο κρίκο, αυτόν εξαιτίας του οποίου “σπάει η αλυσίδα”, αυτόν στο οποίο “πονάμε” περισσότερο και εξαιτίας του οποίου μένουμε πίσω στην ανταγωνιστικότητα.

Χρειάζεται να ξεκολλήσουμε από τους μύθους μας που μας άφηναν τόσα χρόνια στο λήθαργο του «εκλεκτού λαού», με την ιστορία, την αρχαιότητα, την φιλοσοφία, τον πολιτισμό, την παράδοση, του λαού που δε χρειάζεται να κάνει και πολλά σήμερα. Όπως να ξεκολλήσουμε και από τη νεοελληνική “μαγκιά” με την οποία θεωρούμε ότι μπορούμε να τα καταφέρνουμε όλα, την τελευταία στιγμή, χωρίς πολύ κόπο, προσπάθεια, οργάνωση και σύστημα. Η κρίση την οποία βιώνουμε σήμερα μεταξύ των άλλων, θα μας ταρακουνήσει και θα μας βγάλει από την επίπλαστη ευδαιμονία στην οποία είχαμε περιέλθει επί δεκαετίες τώρα, στη χώρα του ήλιου, του φραπέ, της ταβέρνας και της καλοπέρασης. Θαυμάσια όλα αυτά, αλλά χρειάζεται να σφίξουμε το ζωνάρι και να νιώσουμε ότι πλέον τίποτα δε μας χαρίζεται κι ότι πρέπει όλα να τα κερδίσουμε μόνοι μας, με την αξία μας!�

του Λάζαρου Μάκρη

Οι παλαιότεροι θυμούνται το μνημόνιο του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος αμέσως μετά την εκλογική του νίκη το 1981, ζήτησε την επαναδιαπραγμάτευση των όρων ένταξης της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ. Η πρότασή του απορρίφθηκε κατά το σκέλος των ειδικών προνομίων, ενώ έγινε δεκτό το σκέλος της οικονομικής ενίσχυσης που οδήγησε στα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ). Η σημασία των ΜΟΠ όμως ήταν πολύ μεγαλύτερη των πρόσθετων πόρων που εγκρίθηκαν τότε για την Ελλάδα, γιατί εγκαινίασαν την προσπάθεια για την ανάπτυξη διαρθρωτικής πολιτικής από πλευράς Ε.Ε., η οποία εκκίνησε  με τα πρώτα πακέτα Delors και συνεχίσθηκε με το Γ΄ ΚΠΣ και σήμερα με το ΕΣΠΑ. Το μνημόνιο του Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξε ο πρόδρομος των διαρθρωτικών πολιτικών της Ε.Ε. και ευνοήθηκαν εξ αυτού οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου, υποστήριξε αργότερα ο ίδιος ο Ζακ Ντελόρ, του οποίου το όνομα έφεραν τα δύο πρώτα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης.

Ας έρθουμε όμως στο σημερινό μνημόνιο, γνωστό και ως μνημόνιο της Τρόικας. Πριν τη δημιουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης με τη συμμετοχή και του ΔΝΤ, διατυπώθηκε μια  σχεδόν άγνωστη στην κοινή γνώμη, ωστόσο ρεαλιστική πρόταση των ευρωπαίων σοσιαλιστών, η οποία όμως δυστυχώς δεν υιοθετήθηκε. Συνοπτικά η πρόταση είχε ως εξής:  Η Κομισιόν - με το πλεονέκτημα επιτοκίου ΑΑΑ και την εγγύηση του ίδιου του προϋπολογισμού της ΕΕ - θα μπορούσε κάλλιστα να δανειστεί από τις αγορές με το χαμηλότερο επιτόκιο και να μεταφέρει το δάνειο της στο κράτος μέλος που το έχει ανάγκη, με ξεκάθαρους και συγκεκριμένους όρους. Μάλιστα, η  μεταφορά ή «πώληση» του δανείου της Κομισιόν με ένα εύλογο επιτόκιο προς το κράτος που το έχει ανάγκη, όχι μόνο δεν θα στερούσε χρήματα από τα  υπόλοιπα κράτη μέλη, αλλά θα δημιουργούσε υπεραξία και οικονομικό όφελος.

Έτσι απέριττα και εύληπτα  παρουσίασε την παραπάνω πρόταση ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και πρώην Πρωθυπουργός της Δανίας κ. Πωλ Νίρουπ Ράσμουσεν. Η συμμαχία όμως της ευρωπαϊκής σοσιαλιστικής πτέρυγας δεν ήταν αρκετή, και τελικά ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης με τη συμμετοχή του ΔΝΤ, επικράτησε ως προϊόν των διστακτικών και συντηρητικών ευρωπαίων πολιτικών. Κάποιοι μίλησαν για απόφαση του κατώτατου παρανομαστή. Και εδώ η αφωνία της ΝΔ υπήρξε εκκωφαντική, η οποία θα έπρεπε να συνδράμει στην προσπάθεια της χώρας αφενός μεν ως πατριωτική υποχρέωση, αλλά και για τον λόγο ότι, ως απερχόμενη κυβέρνηση είχε επιτρέψει η ίδια τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Ανεξάρτητα από το παραπάνω γεγονός, σχεδόν αμέσως  συμφωνήθηκαν μεταξύ της Τρόικας και της ελληνικής πλευράς μια σειρά από μέτρα, προκειμένου η χώρα μας να εισπράξει τα περιβόητα 110 δις. Ευρώ. Εκτός όμως από την εισοδηματική πολιτική, που εν πολλοίς είναι και άδικη - σύμφωνα και με την ομολογία του Πρωθυπουργού - και γιαυτό απαιτείται άρση των αδικιών, επιβάλλεται να περιορισθεί η πολιτική λιτότητας στις πραγματικές σπατάλες του κράτους. Και επειδή η τελευταία ενοχική αυτοαξιολόγηση των εκπροσώπων της Τρόικας περί λάθους κατευθύνσεων είναι ένα σημάδι ενθαρρυντικό, είναι καιρός μάλλον, αφού αναθεωρηθούν τα άδικα μέτρα, να υλοποιηθούν οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές και να δοθούν κίνητρα και πόροι για την πραγματική ανάπτυξη, με τη δημιουργία πάντα ενός προστατευτικού μηχανισμού υπέρ των αδυνάτων. Όχι μόνο γιατί αυτό συνάδει με το ιστορικό κεκτημένο του ΠΑΣΟΚ, αλλά γιατί αυτό επιβάλλει  ο εγγυητικός  ρόλος του κράτους, ο οποίος είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένος. Εκτός των άλλων, η αναπτυξιακή διαδικασία τονίζεται ρητά τόσο στο πρώτο, όσο και στο αναθεωρημένο κείμενο του μνημονίου. Ιδιαίτερα για τις αιτήσεις πληρωμών από τα διαρθρωτικά ταμεία της Κοινότητας για λογαριασμό του ΕΣΠΑ προβλέπονται προς απορρόφηση 2,750 δις Ευρώ για το έτος 2010, 3,350 δις Ευρώ για το έτος 2011, 3,730 δις Ευρώ για το έτος 2012 και 3,890 δις Ευρώ για το έτος 2013.

Είναι καιρός ΕΣΠΑ και αναπτυξιακός νόμος να χαράξουν το μονοπάτι της ανάπτυξης και να δείξουν δειλά έστω την έξοδο από την ύφεση.

Με μια σκληρή και τολμηρή επιστολή του προς τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και την Επιτροπή Αξιολόγησης Υποψηφιοτήτων, ο Ζαχαρίας Ζούπης εκ των βασικών διεκδικητών του ΠΑΣΟΚ για τον νέο Δήμο Κερατσινίου- Δραπετσώνας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις καθυστερήσεις στην επιλογή υποψηφίου και τις παρενέργειες που αυτές μπορεί να έχουν. Ταυτόχρονα ασκεί σκληρή κριτική για τις διαδικασίες που έχουν ακολουθηθεί

Ο κ. Ζαχαρίας, αφού στέκεται αναλυτικά στο πλαίσιο και τις προβλεπόμενες διαδικασίες, επισημαίνει :

«Εν ολίγοις «δεχτήκαμε» τις πιο «ξερές» απολίτικες, ανούσιες διαδικασίες που έχουμε ζήσει ποτέ και όλα αυτά στο όνομα της ταχύτητας. Όλα αυτά είναι φανερό ότι έρχονται σε αντίκρουση με την σημασία της επιλογής των υποψήφιων, αφού μιλάμε για νέους θεσμούς και οι νέες Αρχές θα καλεστούν να εφαρμόσουν την ριζική αλλαγή που εκφράζει ο «Καλλικράτης». Παρ’ όλα αυτά, κοντά τρεις μήνες από την υποβολή των υποψηφιοτήτων δεν έχει αποφασιστεί τίποτα.

 Και όχι μόνο αυτό :

• Οι υποψήφιοι του Κερατσινίου, του 17^ου Δήμου της Χώρας, δεν έχουμε καλεστεί ούτε καν οι ίδιοι από την Επιτροπή Αξιολόγησης, έστω και για μια γνωριμία έστω και για μια γενική συζήτηση. Εν ολίγοις, η Επιτροπή Αξιολόγησης θα καλεστεί να επιλέξει, ενώ τα περισσότερα μέλη της δεν γνωρίζουν καν όλους τους διεκδικητές του χρίσματος.
• Από τις 15, 20 Ιουλίου πληροφορούμαστε ότι θα πραγματοποιηθεί κάποια δημοσκόπηση , η οποία ακόμα δεν έχει γίνει! Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι ανάγεται όλη η διαδικασία επιλογής σε μια δημοσκόπηση, κάτι που υποβαθμίζει την πολιτική λειτουργία και διεργασία και ταυτόχρονα «θολώνει» τις προτεραιότητες που θέτει το ΠΑΣΟΚ ενόψει των εκλογών. Αν για παράδειγμα ένα ζητούμενο είναι να υπάρξουν νέες υποψηφιότητες επειδή πιστεύουμε ότι αυτό απαιτεί η κοινωνία, αυτό μπορεί να γίνει με μια σκέτη, δημοσκόπηση και με επιλογή που θα ανακοινωθεί στο παρά πέντε των εκλογών;»

Ο κ. Ζούπης δεν διστάζει αυτή ακριβώς την ώρα που κρίνεται το χρίσμα να σημειώσει σε έντονο ύφος :

«Η κατάσταση αυτή έχει παραλύσει τα πάντα. Η καθυστέρηση επιλογής του υποψήφιου που θα στηρίξει το ΠΑΣΟΚ στον νέο Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας, στον 17^ο Δήμο της χώρας, μας έχει φέρει σε κατάσταση αδυναμίας. Έχει δημιουργήσει κλίμα ηττοπάθειας. Έχει υπονομεύσει προκαταβολικά την όποια προσπάθεια. Μας απαξιώνει σαν στελέχη. Απογοητεύει εκατοντάδες μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ, δυνάμεις που ελπίζουν σε μια νέα πορεία του Δήμου. Καίει δυνατότητες για συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων. Επιτρέπει στον νυν Δήμαρχο Κερατσινίου Φώτη Μελά που σημειωτέον έχει νικήσει 2 φορές και στον Λουκά Τζανή, ένα κλασσικό αμοραλιστή, απολίτικο, λαικιστή υποψήφιο «να παίζουν μόνοι τους στο γήπεδο». Εμείς στηριζόμαστε σε ασυντόνιστες προσωπικές  προσπάθειες, που ειδικά αυτή την στιγμή έχουν επί της ουσίας μηδενικό αποτέλεσμα αφού δεν μπορούμε να απαντήσουμε στο απλό ευνόητο ερώτημα :  Με ποιον κατεβαίνετε ρε παιδιά;»

Στην επιστολή του στέκεται αναλυτικά σε προβληματικές συμπεριφορές συνδιεκδικητών του και στις απόψεις του για τα κριτήρια Επιλογής και την ανάγκη ανανέωσης. Τονίζει δε, αποσαφηνίζοντας τον λόγο της Επιστολής :

« Έχουμε φτάσει πια στο πάρα πέντε. Κάποια απόφαση θα παρθεί, αν παρθεί βέβαια. Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς : τι ρόλο παίζει η επιστολή; Θεωρείτε ότι είναι πράξη ευθύνης, λύπης και απογοήτευσης ενός ανθρώπου που έχει εργαστεί επί χρόνια στην Αυτοδιοίκηση, που αγαπάει την περιοχή και θα θελε το 2010 να είναι αφετηρία για μια νέα Αρχή, για ένα άλμα προς το μέλλον, για να κλείσει ο «άρρωστος» κύκλος που άνοιξε το Κερατσίνι ,μετά την ήττα του Γιώργου Χάσκα το 1998. θεωρείστε, ότι είναι άλλο ένα χτύπημα του κώδωνα κινδύνου, αφού διαπιστώνω ότι κάθε ώρα, κάθε μέρα που περνάει μας απομακρύνει από οποιαδήποτε θετική προοπτική. Θεωρείστε πάλι, ότι ήθελα  να σας μεταφέρω την «δική μου αλήθεια» για την κατάσταση στον Δήμο και να αισθάνομαι ότι και μ’αυτή την δεύτερη επιστολή, ότι είχα να σας πω,  σας τοπα.

Εσείς έχετε ή θα έχετε όλα  τα στοιχεία για μια απόφαση. Στοιχεία δημοσκόπησης και επιπλέον :

• Δυο δικές μου επιστολές
• Επιστολή της Δημοτικής Συμβούλου Κερατσινίου Βάνας Δατσέρη η οποία τάσσεται υπερ δικής μου υποψηφιότητας ή υποψηφιότητας του Κανέλλου Λάλου
• Απόφαση της Σ.Ε Κερατσινίου που ζητάει επίσπευση διαδικασιών και υποψήφιο από το Κερατσίνι
• Επιστολή του πρώην Δημάρχου Κερατσινίου Γιώργου Χάσκα και μιας σειράς Δημοτικών Συμβούλων και Αντιδημάρχων για επίσκεψη των διαδικασιών.

Πρέπει πάντως να είναι σε επίγνωσή σας ότι κάθε ώρα που περνάει αφαιρεί οποιαδήποτε νόημα από κάθε στήριξη. Δυστυχώς φτάνουμε σ’ ένα πολύ άσχημο σημείο, αν δεν το έχουμε περάσει κιόλας»

του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοτικού Συμβούλου Κερατσινίου
Γενικού Γραμματέα Νομαρχίας Δυτικής Αττικής
Πολιτικός Αναλυτής
zznada@otenet.gr, zzoupis@yahoo.gr, zzoupis@ath.forthnet.gr

Τα κυβερνητικά επιτελεία προετοιμάζονται εντατικά για την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Τι θα πει ο Πρωθυπουργός; Πως θα το πει; Τι θα παρουσιάσει και με ποιο τρόπο; Ένα περίπου χρόνο από τις βουλευτικές εκλογές αυτά τα ερωτήματα είναι ασφαλώς κρίσιμα, όταν τα όσα θα ειπωθούν θα έχουν ως αποδέκτη μια κοινωνία ανήσυχη, αβέβαιη για το μέλλον της και αισθανόμενη ότι πλήττεται ήδη σοβαρά. Τι πρέπει λοιπόν να πει ο Γιώργος Παπανδρέου σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή της προσπάθειας σωτηρίας της χώρας και ενώ η Αντιπολίτευση, στο μεγαλύτερο κομμάτι της τουλάχιστον  κινείται στα όρια σχεδόν της αστειότητητας και της ανευθυνότητας;

Δύσκολη η απάντηση, αλλά θα τολμούσα να σημειώσω ότι πρέπει να προσπαθήσει τουλάχιστον να πει δυο απλά πράγματα :

• Πρώτον , πρέπει να πει την αλήθεια για τους λόγους και τις αιτίες που οδήγησαν την χώρα στα όρια της χρεοκοπίας και εκεί που χρειάζεται να κάνει αυτοκριτική για όσα ευθύνεται το ΠΑΣΟΚ. Ας μην κρυβόμαστε. Δεν έχει δοθεί πλήρης και ειλικρινής απάντηση και γι΄αυτό ακούς ακόμα διάφορα. Άλλοι ισχυρίζονται ότι πρόκειται για σχέδιο της Ε.Ε και του Δ.Ν.Τ «για να υποδουλώσουν τους υπερήφανους Έλληνες». Άλλοι εστιάζουν απλά και μόνο στην διαφθορά, λες και μπορεί να μοιράστηκαν σε μίζες 300 δις ευρώ. Άλλοι προτείνουν πολύ υπερήφανα ότι η Κυβέρνηση έπρεπε να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος της χώρας, όπως περίπου έκανε ο Β.Ι Λένι όταν οι μπολεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία. Ο καθένας λέει το δικό του και σε τελευταία ανάλυση καλά κάνει. Το θέμα είναι ότι μια Κυβέρνηση, σε μια τέτοια στιγμή πρέπει να μιλήσει σταράτα. Τους άλλους ρόλους ας τους αφήσει στην Ν.Δ του Α. Σαμαρά που προσπαθεί να ηγηθεί του αγώνα κατά του Μνημονίου (!), στην Αλέκα που υπερασπίζεται ότι ακριβώς οδήγησε στην πείνα εκατομμύρια ανθρώπους στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και στον Αλέξη που αναζητεί ταυτότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα σε καμμιά 20αριά συνιστώσες.

Δεν μπορεί για παράδειγμα να μην ειπωθεί ότι το χρέος της χώρας διογκώθηκε σε δυο βασικές περιόδους. Στην περίοδο 1980-1993 όταν από 22% του Α.Ε.Π εκτινάχθηκε στο 98% (με ρυθμούς δηλαδή 5,5 μονάδες του ΑΕΠ ανά έτος) και βέβαια στην περίοδο 2007-2009 όταν ο ρυθμός αύξησης του χρέους έφτανε τις 6,5 μονάδες του Α.Ε.Π ανά έτος. Δεν μπορεί να μην ειπωθεί ότι με 1.000.000 δημόσιους υπαλλήλους (μαζί με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα) και 12,4 δις ευρώ ετήσια μισθοδοσία, δύσκολα υπάρχει Κράτος που να μην μπαίνει μέσα. Δεν μπορεί να μην επισημανθεί ότι δεν χρειάζονταν η Τρόικα για να συνειδητοποιήσουμε πως με «εθνικό σπορ» την συνταξιοδότηση  στα 45 και στα 50, δεν μπορεί να σταθεί πουθενά στον πλανήτη βιώσιμο Ασφαλιστικό Σύστημα.  Όπως δεν μπορεί να μην ενημερωθεί ο μέσος Έλληνας και ειδικά οι νέοι, ότι στον ΟΣΕ- όπου οι συνδικαλιστές απειλούν ότι θα κάψουν βαγόνια και θα βάλουν τα κορμιά τους μπροστά και άλλα σπουδαία- υπάρχουν συσσωρευμένες  ζημιές 10 δις ευρώ και προστιθέμενες  ημερήσιες ζημιές 3 εκατ. ευρώ! Ότι στον ΗΣΑΠ που μόνο πέρσι οι ζημιές έφτασαν τα 105 εκατομ. ευρώ, το μέσο ετήσιο κόστος του εργαζομένου φτάνει στα….. 86.000 ευρώ!

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να ειπωθούν, ώστε να περιοριστεί έστω λίγο η υποκρισία και ο αηδιαστικός λαϊκισμός όσων ποτέ δεν νοιάστηκαν για τα κοινωνικά στρώματα που πραγματικά τα βγάζουν δύσκολα όχι τώρα, αλλά πολλά χρόνια. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να ειπωθούν ώστε να μην ρίχνουν  «κροκοδείλια δάκρυα», όσοι υπονόμευσαν το μέλλον των παιδιών τους  με προκλητικά «κεκτημένα». Όπως και πολλά που πρέπει να ειπωθούν για τις ευθύνες Κυβερνήσεων, πολιτικών προσώπων, κομμάτων και συντεχνιών, για αυτό το απάνθρωπο και άδικο Κράτος που οικοδομήθηκε με σχεδόν οικουμενική συναίνεση ως προς τα βασικά σημεία που το συνθέτουν.

• Δεύτερον, πρέπει να συνδέει αυτά που γίνονται σήμερα και τα μέτρα που προωθούνται με την νέα Ελλάδα που ο Γιώργος Παπανδρέου και ίσως και το ΠΑΣΟΚ θέλει να οικοδομήσει. Χρειάζεται ο στόχος που θα κινητοποιεί κοινωνικές δυνάμεις ή και να διασφαλίζει τις απαραίτητες συναινέσεις. Χρειάζεται ταυτόχρονα και σχέδιο που να πείθει πριν απ’ όλα τους νέους ανθρώπους. Να σκιαγραφηθεί η φυσιογνωμία μιας χώρας δυναμικής που παράγει, που ξέρει τι θέλει, που στηρίζεται όχι στα ψέματα και στην ανισοτιμία , αλλά στις ίσες ευκαιρίες, στη δουλειά, την φιλοδοξία, την ισοτιμία, την αξιοπρέπεια.

Αν αυτό δεν σκιαγραφηθεί, η προσπάθεια θα μείνει «κουτσή». Πολύ περισσότερο που δεν υπάρχει το πολιτικό υποκείμενο που πεισμένο «θα οδηγήσει το πλοίο στο λιμάνι». Άλλωστε, πολλά στελέχη του Κυβερνώντος Κόμματος αρέσκονται να κρύβονται πίσω από το Μνημόνιο για να μην υποστούν το πολιτικό κόστος. Εν ολίγοις δεν λένε την αλήθεια. Δεν λένε ότι πολλά, αν όχι τα περισσότερα απ’ αυτά που περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο θα έπρεπε να τα υλοποιήσει μια Κυβέρνηση και χωρίς Δ.Ν.Τ και ανοησίες και πριν η χώρα φτάσει εδώ που έφτασε. Η προσπάθεια βέβαια που έχει γίνει από την Κυβέρνηση είναι τεράστια. Βρισκόμαστε όμως στα μέσα του δρόμου και κάθε πισωγύρισμα, θα πληρωθεί πολύ, μα πάρα πολύ ακριβά.

Αυτοί είναι οι δυο βασικοί άξονες στους οποίους θα πρέπει να σταθεί  ο Γιώργος Παπανδρέου, που σε τελευταία ανάλυση και ο απόλυτα κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Καλές οι δομικές αλλαγές στην Κυβέρνηση, αλλά ας μην κρυβόμαστε. Δεν θα οδηγήσουν πουθενά αν δεν μπουν στην πρώτη γραμμή δυνάμεις που πιστεύουν στην προσπάθεια. Δεν θα οδηγήσουν πουθενά, όπως δεν οδήγησαν πουθενά  και οι διαδικασίες του opengov, όταν έστειλαν βιογραφικά 30.000 κοινωνικά και πολιτικά στελέχη για να μπουν τελικά σε θέσεις ευθύνης  ή οι «συνήθεις ύποπτοι» ή οι φίλοι πρωτοκλασάτων στελεχών.

«Αυτή είναι η Ελλάδα» που θα έλεγε και ο Κώστας Σημίτης. «Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ» που θα έλεγαν πάρα πολλοί. Ας μοιράσει λοιπόν  την τράπουλα ο Γιώργος Παπανδρέου. Άλλωστε αυτός αναμετράται με την ιστορία.

Η ιδιαίτερη πατρίδα μας, από τις πρώτες επαρχίες του νεοελληνικού κράτους, για πρώτη φορά από την ιστορική της ίδρυση, το 1832, με βάση τον πρόσφατο νόμο - σχέδιο Καλλικράτη, μετεξελίσσεται σε ενιαίο αυτοδιοικητικό σύνολο, σε δήμο Γορτυνίας. Η πρόκληση είναι μεγάλη. Οι απόψεις πολλές. Ωστόσο, δεν έχει νόημα να γυρνάμε προς τα πίσω, αλλά, να φύγουμε προς τα εμπρός, με βάση τα νέα δεδομένα. Ακόμη και όποιες ενστάσεις για δυσκολίες που απορρέουν από τον τεράστιο σε έκταση και δυσπρόσιτο δήμο, μπορούν να γίνουν στοιχεία για τη νέα Γορτυνία της ανάπτυξης της προόδου.

Είναι κοινό μυστικό, ότι για πολλές δεκαετίες, η Γορτυνία κινήθηκε με δύο ταχύτητες ανάπτυξης. Η Β.Δ. Γορτυνία έμεινε πίσω. Αδικήθηκε. Όχι εξ αιτίας της προόδου της πάνω Γορτυνίας, αλλά, λόγω της έλλειψης σχεδίου και της αδιαφορίας από το κράτος και τις κυβερνήσεις. Ενδεχομένως και από έλλειψη οράματος, σχεδίου και αποτελεσματικής παρέμβασης πολλές φορές των ίδιων των φορέων της Τ.Α. Θέλουμε να ανατρέψουμε τα πράγματα. Θέλουμε και μπορούμε, να κάνουμε τη Γορτυνία, πρότυπο δυναμικής, οικονομικής, κοινωνικής, περιβαλλοντικής και πολιτιστικής ανάπτυξης.

Η επιστροφή στη Γορτυνία του μέλλοντος, δεν αρκεί να γίνει με όρους συναισθημάτων. Ο Καλλικράτης παρά τις όποιες κατά την άποψή μας αρνητικές του πλευρές δίνει μια ευκαιρία, είναι μια πρόκληση, για όραμα και σχέδιο.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο όνομα της νέας αυτοδιοικητικής γεωγραφίας η ήδη υποβαθμισμένη επαρχία μας να οδηγηθεί στη συρρίκνωση και στην εγκατάλειψη. Αντίθετα καλούμαστε να υπερασπίσουμε το δικαίωμα για πιο αξιοπρεπή διαβίωση σε αυτό τον τόπο, της νεολαίας, του αγρότη, του κτηνοτρόφου, του εργαζόμενου, του επιχειρηματία, του συνταξιούχου. Να αποτρέψουμε την περαιτέρω ερήμωση.

Σήμερα σε συνθήκες πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης, τις συνέπειες της οποίας βιώνουν κυρίως τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας, σε μια περίοδο που εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα καταργούνται που η ανεργία και η ανασφάλεια απειλεί όλο και περισσότερα τμήματα της νεολαίας η συσπείρωση και η ενεργοποίηση όλων των δημιουργικών δυνάμεων του νέου δήμου είναι όσο ποτέ άλλοτε απαραίτητη. Και σε αυτές λοιπόν τις συνθήκες η Γορτυνία μπορεί να αλλάξει τους κανόνες.

Το σχέδιο ανάπτυξης δεν θα συγκρατήσει μόνο τον εναπομείναντα πληθυσμό, αλλά, ένα κομμάτι νέων ανθρώπων δεν θα επιστρέψουν ως επισκέπτες, στην πατρίδα των προγόνων τους, αλλά στη δικιά τους πατρίδα, οργανώνοντας τη ζωή τους με τις ευκαιρίες απασχόλησης που μπορεί να δημιουργηθούν.

Η Γορτυνία κρύβει τεράστια κοιτάσματα ανάπτυξης. Στον εναλλακτικό τουρισμό, στην εναλλακτική γεωργία και κτηνοτροφία, στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων για πράσινη ανάπτυξη.

Οι λιμνάζουσες αξίες που θα δημιουργήσουν εισοδήματα είναι τεράστιες. Ο ενιαίος δήμος και οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές, αντί για εσωστρέφεια και γκρίνια, μπορεί να γίνει η μεγάλη ευκαιρία.

Να κάνουμε πράξη το σχέδιο και το όραμα που θα επεξεργασθούμε όλοι μαζί, εκατοντάδες συμπατριώτες, τους επόμενους μήνες. Η ενότητα, η αλληλεγγύη και η ανοικτή δημοκρατική λειτουργία, με όλους τους συμπατριώτες, χωρίς αποκλεισμούς και διαιρέσεις, μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Ο νέος δήμος δεν θα έχει καμιά σχέση με τους δήμους του παρελθόντος. Θα είναι ένας μεγάλος οργανισμός της άμεσης δημοκρατίας και των πολιτών, που θα μετριέται από την αποτελεσματικότητα του σχεδίου και των στόχων. Σε αυτή την κατεύθυνση δηλώνουμε την απόφασή μας να συστρατευτούμε για τη Γορτυνία και να κάνουμε κοινωνούς, ισότιμα, τους χιλιάδες συμπατριώτες.

Βαδίζοντας προς τις εκλογές ευελπιστούμε να συγκροτήσουμε το μέτωπο εκείνο που μπορεί να υλοποιήσει τους παραπάνω στόχους, να συσπειρώσει ανθρώπους με ήθος, με διάθεση για προσφορά, με δημοκρατική ευαισθησία.

Να συσπειρώσει ακόμα εκείνους τους ανθρώπους και κυρίως τους νέους που βρίσκονται στο περιθώριο και δικαιολογημένα απαξιώνουν σήμερα την ενασχόληση με τα κοινά και την πολιτική.

Ως πρωτοβουλία δεν είμαστε πολιτικά ουδέτεροι. Είμαστε πολίτες από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα. Σεβόμαστε τα κόμματα αλλά αρνούμαστε τη κομματικοποίηση και τη χειραγώγηση, δεν ταυτιζόμαστε μαζί τους αλλά και δεν τα «πετροβολάμε» όψιμα στο όνομα μιας δήθεν ανεξάρτητης ταυτότητας. Επιδιώκουμε τη συνεργασία και τη στήριξη εκεί που οι προτάσεις μας ταυτίζονται.

Δεν ταυτιζόμαστε με πολιτικές που ευθύνονται για την εγκατάλειψη και την ερήμωση, πολιτικές που δεν προωθούν την ανάπτυξη πολιτικές που γενικότερα αντιστρατεύονται τα λαϊκά συμφέροντα και τα δικαιώματα των εργαζόμενων.

Μέσα από μια τέτοια λογική μπροστά στη νέα πρόκληση θεωρούμε ότι αρκετοί συμπατριώτες θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν τη νέα εποχή.

Όλοι εμείς ωστόσο μετά από σοβαρές αναζητήσεις θεωρούμε ότι μπορεί να τεθεί επικεφαλής του κινήματος Αναγέννησης της Γορτυνίας από τη θέση του υποψηφίου δημάρχου, ο συμπατριώτης μας Παρασκευάς Παρασκευόπουλος.

Γνωρίζοντας τους δεσμούς, την αγάπη, και το ενδιαφέρον του για τη Γορτυνία, την πλούσια, ριζοσπαστική, πολιτική και κοινωνική του διαδρομή αλλά και την καινοτόμα επαγγελματική δράση του, πάνω σε θέματα στρατηγικού σχεδιασμού, επικοινωνίας, και οικονομικής ανάπτυξης, πιστεύουμε ότι η υποψηφιότητά του μας δίνει εγγυήσεις ώστε μέσα από τη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου ενωτικού ψηφοδελτίου να δημιουργηθεί εκείνο το πλειοψηφικό μέτωπο που θα οδηγήσει τη Γορτυνία σε αυτό που θέλουμε και αγαπάμε σε αυτό που η νέα γενιά και τα παιδιά μας οραματίζονται.

Για την Πρωτοβουλία

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΛΟΒΟΣ

Οι υπογράφοντες την Πρωτοβουλία για τη Γορτυνία:

• Αγγελόπουλος Γιάννης, Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος
• Aντωνόπουλος Βασίλης, Τοπογράφος
• Αντωνόπουλος Ιωάννης, Μηχανολόγος
• Αποστολόπουλος Γιώργος, Ιδιωτικός Υπάλληλος
• Ασημακόπουλος Βασίλης, Δημόσιος Υπάλληλος
• Βάρδας Δημήτρης, Τραπεζικός Υπάλληλος
• Βαρδουνιώτης Σπύρος, Εκπαιδευτικός
• Βασιλόπουλος Κώστας, Επαγγελματίας
• Βέργος Γιάννης, Συνδικαλιστής
• Βρεττός Χρήστος, Μηχανολόγος, πρώην Νομαρχιακός Σύμβουλος Αρκαδίας
• Γεωργακόπουλος Πάνος, Ιερέας
• Γιαννάκου Μαρία, Αγρότισσα
• Γιαννόπουλος Γιώργος, Ασφαλιστής
• Γιαννόπουλος Πέτρος, Δημ. Σύμβουλος Δήμου Τροπαίων, Πρόεδρος ΑΝ.ΒΟ.Π.
• Δασκαλάκος Δημήτρης, Ασφαλιστής
• Δασκαλάκου Φρόσω, Ιδιωτική Υπάλληλος
• Δημακόπουλος Παναγιώτης, Ιδιωτικός Υπάλληλος
• Δουβίκας Γιώργος, Συνταξιούχος
• Δουβίκας Παρασκευάς, Αγρότης, Μέλος Τ.Σ. Καλλιανίου
• Δουρίδα Γιώτα, Εκπαιδευτικός
• Δουρίδας Παρασκευάς, Πολιτικός Μηχανικός
• Ζαρκαδάκης Γιάννης, Επιχειρηματίας
• Θεοχάρης Γιώργος, Υπάλληλος ΕΟΤ
• Κακούρας Βασίλης, Συνταξιούχος Μηχανικός ΔΕΗ
• Κανελλόπουλος Ευάγγελος, Οικοδόμος
• Καραγιάννη Νάντια, Τραγουδίστρια
• Καραμάνης Ευάγγελος, Αγρότης
• Κατής Μαρίνος, Καθηγητής Μετσόβειου Πολυτεχνείου
• Κατσιλιέρης Γιώργος, Εκπαιδευτικός, πρώην Λυκειάρχης Τροπαίων
• Κατσιώνης Χαράλαμπος, Ψυκτικός
• Κοκοσιούλης Γιάννης, Προϊστάμενος Πολεοδομίας
• Κοκοσιούλης Δημήτρης, Οικονομολόγος, Τραπεζικό Στέλεχος
• Κοκοσιούλης Παναγιώτης, Τοπογράφος
• Κοκοσιούλης Νικόλαος, Συνταξιούχος
• Κοκοσιούλη Φωτεινή, Εκπαιδευτικός
• Κολοβός Ανδρέας, Οδοντίατρος
• Κολοβός Θεόδωρος, Εκπαιδευτικός, Λυκειάρχης Λυκείου Τροπαίων
• Κοσκινά Αντωνία, Συνταξιούχος Τραπεζικός Υπάλληλος
• Κοσμόπουλος Κώστας, Τραπεζικός Υπάλληλος, Δημ. Συμβ. Κοντοβάζαινας
• Κοτσιούρος Γιώργος, Οικοδόμος
• Κοτσιούρος Πάνος, Επιχειρηματίας
• Κουτσιούμπα Άννα, Ιδιωτικός Υπάλληλος
• Κουρής Γιάννης, Έμπορος
• Κρατημένος Δημήτρης, Υπάλληλος ΟΤΕ, Πρόεδρος Συλλόγου Καλονερίου
• Κυριακόπουλος Θεόδωρος, Πρόεδρος Συλλόγου Μουριωτών
• Κυριακόπουλος Θεόδωρος, Βιοτέχνης
• Κωστόπουλος Βασίλης, Νομαρχιακός Σύμβουλος Αρκαδίας
• Λαμπρόπουλος Αντώνης, Δικηγόρος
• Λουκάς Νίκος, Εφοριακός
• Μακρής Νίκος, Πρόεδρος Τ.Σ. Καλλιανίου
• Μακρής Αντώνης, Συνταξιούχος ΙΚΑ
• Μάνεση Μανιώ, Δημοσιογράφος, Εκπαιδευτικός
• Μαντάς Κώστας, Μηχανικός, πρώην Δημ. Συμβ. Δήμου Τροπαίων
• Μενύχτας Φώτης, Πολιτικός Μηχανικός
• Μερεντίτης Ανδρέας, Συνταξιούχος
• Μιχοπούλου Γεωργία, Τελωνειακός
• Μουρούτσος Σπύρος, Υπάλληλος ΟΑΕΔ
• Μουργελάς Γιώργος, Δημόσιος Υπάλληλος
• Μουργελά Ισμήνη, Εκπαιδευτικός
• Μπακάλης Θεόδωρος, Δημ. Συμβ. Δήμου Κλείτορος
• Μπακατσέλος Βασίλης, Δημ. Συμβ. Δήμου Τροπαίων
• Μπαμπούκης Βασίλειος, Συνδικαλιστής ΔΕΗ
• Μπαρλαμπάς Κώστας, Υπάλληλος ΔΕΗ
• Μπέγος Γιώργος, Δημ. Συμβ. Δήμου Κλείτορος
• Μπίρμπιλα Παναγιώτα, Αγρότισσα
• Μπόρας Άγγελος, Αμπελουργός
• Μπουλούγαρης Αγγελής (Τσιόκας), Αυτοκινητιστής
• Μπουλούγαρης Γιάννης, Πολιτικός Μηχανικός
• Μπουλούγαρης Γιάννης, Τοπογράφος
• Μπουλούγαρης Γιάννης, Εκπαιδευτικός
• Μπουλούγαρης Χαράλαμπος, Συνταξιούχος
• Μπουλούγαρης Χρήστος, Δημόσιος Υπάλληλος
• Μπουρνάς Βασίλειος, Οικονομολόγος, Επιχειρηματίας
• Μπουρνάς Θανάσης, Εκπαιδευτικός
• Μπουρνάς Κωνσταντίνος, Ιδιωτικός Υπάλληλος
• Μπούσμπουρας Ανδρέας, Διευθυντής ΕΤΕ Δημητσάνας
• Νικήτας Βασίλης, Συνταξιούχος Διυλιστηρίων
• Νικολοπούλου Γεωργία, Εκπαιδευτικός
• Νικολόπουλος Γιάννης, Συνταξιούχος
• Παναγιωτακόπουλος Νίκος, Αγρότης
• Παναγιωτούλιας Γιάννης, Αγρότης
• Παναγόπουλος Ανδρέας, Τραπεζικός Υπάλληλος
• Παναγόπουλος Στάθης, Συνδικαλιστής
• Παναγοπούλου Γιάννα, Πρόεδρος Σωματείου Παναρκαδικού Νοσοκομείου
• Παναγούλης Παναγιώτης, Συνταξιούχος
• Παναγούλης Χρήστος, Ιατρός Καρδιολόγος
• Παπαδημητρίου Αντώνης, Περιβαλλοντολόγος
• Παπαδημητρίου Μαρία, Εκπαιδευτικός
• Παπαζαφειρόπουλος Αλέκος, Δημόσιος Υπάλληλος
• Παρασκευόπουλος Άγγελος, Έμπορος
• Παρασκευόπουλος Γιώργος, Πρώην πρόεδρος Κοιν. Καλλιανίου
• Παρασκευόπουλος Γιώργος, Έμπορος
• Παρασκευόπουλος Γιώργος, Συνταξιούχος ΙΚΑ
• Παρασκευοπούλου Φωτεινή, Αρχιτέκτων
• Πετρόπουλος Αγγελής, Δικηγόρος
• Πετρόπουλος Νίκος, Οικονομολόγος, Τραπεζικό Στέλεχος
• Πέτσας Βασίλης, Εκπαιδευτικός
• Προύτζος Πάνος, Υπάλληλος ΕΛΤΑ
• Ρηγόπουλος Σταύρος, Οδοντοτεχνίτης
• Ρουμελιώτης Γιώργος, Στέλεχος Περιφέρειας Πελοποννήσου
• Ρουμελιώτης Γιώργος, Στέλεχος Οργανισμός Σχολικών Κτηρίων
• Σιάλαρης Κώστας, Εκπαιδευτικός
• Σιουρούνη Άννα, Επιχειρηματίας
• Σιoυταλος Αθανάσιος, Υπάλληλος Δασαρχείου
• Σκλιάμη Χρυσούλα, Καθηγήτρια Πειραματικού Σχολείου Πανεπιστημίου Αθηνών
• Σταυρόπουλος Δημήτριος, Σεφ
• Σταυροπούλου Μαρία, Παιδοψυχολόγος
• Τερζής Βασίλης, Επιχειρηματίας
• Τσεκούρα Καλιρρόη, Καθηγήτρια Μουσικής
• Τσέρτος Μπάμπης, Τραγουδιστής
• Τύπας Παναγιώτης, Επιχειρηματίας
• Τζίλος Ιωάννης, Λαχειοπώλης
• Φατούρος Γιώργος, Επιχειρηματίας
• Φαρφαράς Ηλίας, Συνταξιούχος
• Χατζής Φίλιππας, Πρόεδρος Τοπικού Συμβουλίου Αετοράχης
• Χίτος Γιώργος, Ιδιωτικός Υπάλληλος
• Χρονόπουλος Χαράλαμπος, Πρόεδρος Τοπικού Συμβουλίου Καστράκι

του Νίκου Κοτζιά
Καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας για ∆ιεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές
στο Τµήµα Ευρωπαϊκών και ∆ιεθνών Σπουδών του Πανεπιστηµίου Πειραιά

1. Η χώρα έχει κυβέρνηση με αδύνατες σχέσεις με το εκλογικό σώμα που την ανέδειξε. Όμως, οι σχέσεις της αντιπολίτευσης με τους ψηφοφόρους είναι, επίσης, αδύναμες. Η σύνθεση αυτών των δύο αδυναμιών συνιστά ένα μεγάλο έλλειμμα για το υπάρχον πολιτικό σύστημα και μπορεί να δημιουργεί αυταπάτες εκατέρωθεν. Η μεν κυβέρνηση να συνειδητοποιεί μονόπλευρα την αδυναμία της αντιπολίτευσης και να νιώθει χάρη σε αυτή προστατευμένη, ότι και αν κάνει. Η δε αντιπολίτευση να ζει με την αυταπάτη ότι η πολιτική της μονόπλευρης λιτότητας που ακολουθεί η κυβέρνηση θα της επιφέρει αυτομάτως κέρδη με τα οποία θα τιμωρείται η κυβέρνηση.

2. Οι δύο πλευρές του πολιτικού συστήματος κάνουν δύο λανθασμένες αφαιρέσεις. Η πρώτη έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι μεν υποτιμούν την αγανάκτηση του λαού, που μπορεί να πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας εκρήξεων. Οι δε, πάλι, υποτιμούν την κούραση του λαού που μπορεί να οδηγήσει σε μια επιστροφή στο ιδιωτικό και στην απογοήτευση. Η δεύτερη λανθασμένη αφαίρεση είναι κατά πολύ σημαντικότερη. Εάν δεν κινητοποιηθεί η μεγάλη δύναμη του ελληνικού λαού προκειμένου να υπάρξουν αλλαγές στη χώρα, τότε οι προοπτικές για αυτό τον τόπο δεν είναι οι καλύτερες. Δυστυχώς, η μεν κυβέρνηση με τον τρόπο που πολιτεύεται το μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι η αποχή των πολιτών από τα τεκταινόμενα και την πολιτική ζωή. Δηλαδή, ο όρος επιβίωσής της είναι να μην εκφράσει ο πληθυσμός συμπυκνωμένα την αγανάκτησή του σε βάρος της, αλλά να αποσυρθεί στην κατάθλιψη.

Η αντιπολίτευση από πλευράς της, νομίζει ότι το έργο της είναι θέμα τόνων και καλών προθέσεων. Δεν έχει αντιληφθεί ότι δείχνει αδύναμη να απαλλαγεί από παρελθούσες δεσμεύσεις και έλλειψη ουσιαστικού πειστικού πολιτικού λόγου, ιδιαίτερα προγραμματικού, ως εναλλακτική λύση έναντι της κυβερνητικής πρακτικής.

3. Η πέραν του ΚΚΕ αριστερά έχει εγκλωβιστεί σε έναν συνδυασμό ναρκισσισμού, ότι έχει κοινωνικά δίκαιο, και ανασφάλειας, κατά πόσο μπορεί να πείσει. Οι προσωπικές στρατηγικές σημαντικών και με ποιότητα στελεχών της, μπορούν να γίνονται κατανοητές στον μικρόκοσμο του άμεσου περιβάλλοντος τους, αλλά δεν ενδιαφέρουν την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Τόσο εκείνων που ένιωσαν να χάνουν το αποκούμπι τους, το ΠΑΣΟΚ, για το οποίο έδωσαν σκληρή μάχη το 2007  προκειμένου να μην καταληφθεί από την διαπλοκή, που σήμερα λύνει και δένει, όσο και εκείνων που εξαρχής ήλπιζαν ότι η αριστερά θα είχε πειστικές απαντήσεις στη σημερινή κρίση. Αντί για απαντήσεις, όμως, καταγράφουν το απογοητευτικό γεγονός ότι η ίδια η αριστερά τείνει να παγιδευτεί σε μια εσωτερική κρίση.

          Το ΚΚΕ σαφώς πιο συγκροτημένο από την υπόλοιπη αριστερά διαθέτει μεγαλύτερα αποθέματα ισχύος και αντίστασης. Συχνά, όμως, δίνει την εντύπωση ότι αυτά τα αποθέματα έχουν να κάνουν περισσότερο με την ισχύ της αδράνειας, παρά με την ικανότητα χάραξης νέων πολιτικών στις σύγχρονες σύνθετες συνθήκες.

          Η αδυναμία της αριστεράς συνολικά έχει να κάνει με το γεγονός ότι θέλει να είναι αριστερά χωρίς, όμως, να είναι Η Αριστερά που έχει ανάγκη η χώρα στον 21^ο αιώνα. Με πείσμα δίνει τη μάχη της υπεράσπισης του υπάρχοντος έναντι σε αυτούς που θέλουν να μας επιστρέψουν στον Μεσαίωνα ως προς τα κοινωνικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές κατακτήσεις. Η μάχη αυτή δεν θα είναι, όμως, αποτελεσματική, όσο θα εξακολουθεί να δίνεται με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν. Η μία συνισταμένη της αριστεράς ετοιμάζεται, με μια έννοια, να επαναλάβει τη μακρά πορεία του Μάο. Η δεύτερη, ονειρεύεται την επαναφορά των μύθων της εποχής της ΕΑΡ, μόνο που και εκείνο το εγχείρημα ήταν αποτυχημένο. Τέλος, η τρίτη ελπίζει να επιστρέψει στην εποχή που δεν υπήρχε άλλη συνισταμένη στην αριστερά, πέραν της ιδίας.

          Κατά τη γνώμη μου τα θεμελιακά πολιτικά προβλήματα της ελληνικής αριστεράς είναι δύο. Το πρώτο αφορά τις σχέσεις της με το ΠΑΣΟΚ. Μετά από 40 χρόνια συνύπαρξης στο πολιτικό σύστημα με το ΠΑΚ και το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταφέρει να εγκαταλείψει μια πολιτική που έβλεπε το ΠΑΣΟΚ ως μια προσωρινή παρουσία την οποία δύναται να λεηλατήσει με τον ένα ή άλλο τρόπο. Να μετακινηθεί, δηλαδή, σε μια πολιτική που θα αναγνωρίζει τις αντικειμενικές συνιστώσες παρουσίας και ύπαρξης του ελληνικού ρεφορμισμού, με ισχυρά αριστερά ρεύματα στο εσωτερικό του. Σε μια κατανόηση ότι χωρίς αυτές τις δυνάμεις δεν μπορούν να υπάρξουν ισχυρές αλλαγές στη χώρα. Το δεύτερο πρόβλημα της ελληνικής αριστεράς είναι ότι έχει χάσει αυτό που την έκανε πάντα ένα ιδιαίτερο ισχυρό κίνημα. Ότι ποτέ δεν ήταν μόνο ένα κίνημα αντίστασης. Ηταν πάντα και κίνημα οράματος. Ένα κίνημα σχολείο για μεγάλες λαϊκές μάζες. Στην αριστερά και με αυτήν μορφώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Ακόμα και στις φυλακές και στις εξορίες. Η αριστερά ήταν πάντα μια δύναμη πολιτική και πολιτισμικής ανάπλασης. Στοιχεία που τα έχει απολέσει και δεν διαθέτουν, πλέον, τα περισσότερα από τα προβεβλημένα στελέχη της.

          Όσο η αριστερά δεν ανακαλύπτει δημιουργικά τον εαυτό της, την πολιτισμική και οραματική της λειτουργία και παραμένει εγκλωβισμένα σε μικρά βοναπαρτικά «Εγώ», τόσο δεν θα μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως κίνημα αντίστασης και μακρόχρονης αλλαγής του υπάρχοντος.

4. Η δεξιά βρίσκεται και αυτή σε κρίση ταυτότητας. Η κρίση της δεν οφείλεται κύρια, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι, στα σκάνδαλα του καραμανλισμού, όχι ότι δεν έπαιξαν και αυτά το ρόλο τους. Στην πραγματικότητα η κρίση της δεξιάς είναι κρίση της αχαλίνωτης υιοθέτησης και εφαρμογής στα χρόνια που διακυβέρνησε των νεοφιλελεύθερων δογμάτων. Δόγματα που υπήρξαν αιτία πολλών δεινών για τους πλέον αδύναμους της κοινωνίας. Η ΝΔ αποδείχτηκε ανίκανη να εφαρμόσει αποτελεσματικά αυτή την πολιτική διότι είχε απέναντί της ένα ΠΑΣΟΚ που αντιστεκόταν, ιδιαίτερα μετά την αποτροπή της λεηλάτησής του από τη διαπλοκή τα έτη 2007-2009.

Προκειμένου να γίνει κατανοητή η ανάλυσή μου αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι όσο καιρό ο ΛΑΟΣ έπαιρνε αποστάσεις από την πολιτική του Καραμανλή βρισκόταν σε ανοδική πορεία, ενώ γνώρισε κάμψη επιρροής για πρώτη φορά μετά από καιρό, μόλις συναίνεσε και ψήφισε το Μνημόνιο. Και ο λόγος είναι σαφής. Όσο ο ΛΑΟΣ εμφανιζόταν ως μια δύναμη της λαϊκής δεξιάς, έστω και της ακραίας, και παρά αυτό «της ακραίας», κέρδιζε. Μόλις, εμφανίστηκε ως δεκανίκι νεοφιλελεύθερων επιλογών (Μνημόνιο), αμέσως άρχισε να παρουσιάζει ρήγματα και προβλήματα.

Η ίδια η ΝΔ έχει μια ευκαιρία μπροστά της. Λέγεται Α.Σαμαράς. Ένας πολιτικός που δεν ήταν και δεν είναι δυνατό να συνδεθεί με τα σκάνδαλα του καραμανλισμού και πολύ λιγότερο με τις νεοφιλελεύθερες πρακτικές κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του τόπου από τη ΝΔ. Αντιμετωπίζει, όμως, ο Α.Σαμαράς σειρά άλλων προβλημάτων. Το πρώτο είναι ότι παρέλαβε ένα κόμμα σε κατάσταση παραλυτικής διάλυσης χωρίς αυτό να είναι με μια έννοια σαμαρικό. Παραμένει καραμανλικό και ένας μη-Καραμανλής δείχνει να βρίσκεται σε αδιέξοδο ως προς το πώς θα μπορέσει να απαλλαγεί από τα απονήματα του καραμανλισμού χωρίς να χάσει τα μεγάλα στηρίγματά του στον καραμανλισμό.

Η κατάσταση στην ΝΔ του 2010 διαφέρει ουσιαστικά από εκείνη του ΠΑΣΟΚ το 2004, αλλά και το 2007. Τότε, ένα κόμμα παπανδρεϊκό υπερασπιζόταν τον παπανδρεϊκό χαρακτήρα του, πριν απ’ όλα την αυτονομία της πολιτικής. Γεγονός που διευκόλυνε έναν Παπανδρέου να επιβιώσει πολιτικά παρά τις εκλογικές ήττες που είχε γνωρίσει.

Η ΝΔ δείχνει να έχει, τουλάχιστον προς το παρόν, λειψανδρία ιδεών και στελεχών με ικανότητα παραγωγής πολιτικής. Δείχνει, ακόμα, ασυνεπής στις ίδιες τις επιλογές της. Χαρακτηριστικά, ενώ δεν ψήφισε το Μνημόνιο, ορθή τακτική επιλογή, στη συνέχεια έδειξε ασυνέπεια σε αυτή την επιλογή της. Έδειξε να στηρίζει άμεσα τις τράπεζες και τις επιλογές τους. Μόνο που οι τελευταίες είναι εξαιρετικά ευχαριστημένες από το σημερινό οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης και δεν έχουν κανένα λόγο να προτιμήσουν την αντιπολίτευση. Εξαιτίας τέτοιων ασυνεπειών, η ΝΔ δεν μπορεί να γίνει το αποκούμπι του κόσμου που υποφέρει από την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ο καινούργιος αρχηγός της δεν είναι νεοφιλελεύθερος και μπορεί να καταταχθεί στη λαϊκή δεξιά με κεϋνσιανές αντιλήψεις.