Να μπει τέλος στις νοοτροπίες που βαφτίζουν κεκτημένο κάθε προκλητικό προνόμιο, θεωρούν τη φοροδιαφυγή «μαγκιά» και μπερδεύουν την επιχειρηματικότητα με τον γρήγορο πλουτισμό -συνηθέστατα εις βάρος του δημοσίου, είπε ο Γ. Παπανδρέου. 

Επιτρέψτε μου να σας αναλύσω με μερικά στοιχεία την σημερινή κατάσταση.

Το δημόσιο χρέος της χώρας έφτασε στα 300 δις ευρώ. Είναι πολύ πιο πάνω από το ετήσιο εθνικό εισόδημα που φτάνει στα 240 δις ευρώ.

Το ταμείο του Δημοσίου για φέτος πρέπει να βρει πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ, για να χρηματοδοτήσει τις τακτικές δαπάνες, να πληρώσει τις συντάξεις, τις δαπάνες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.

Από αυτά, πρέπει να δανειστεί περίπου τα μισά.

Κάθε χρόνο, δανειζόμαστε περίπου τα μισά από όσα δαπανούμε.

Και κάθε χρόνο, δαπανούμε όλο και περισσότερα, ενώ κάθε χρόνο εισπράττουμε όλο και λιγότερα ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Το αποτέλεσμα είναι οι δανειστές να μας ζητούν όλο και μεγαλύτερα επιτόκια, σε σημείο που ο δανεισμός να κινδυνεύει να γίνει απαγορευτικός. Σε σημείο που να έχουν πέσει πάνω μας οι κερδοσκόποι.

Σκεφτείτε έναν επιχειρηματία, ο οποίος χρωστάει, δανείζεται, αυτά τα σπαταλά, πιθανώς τα παίζει στο καζίνο, ξαναζητά δανεικά, τα ξανασπαταλά, και πια όταν πάει ξανά να δανειστεί, δεν βρίσκει δανειστές.

Τρέχει τότε για να σωθεί σε τοκογλύφους.

Αυτό αποτελεί την τελική πράξη της χρεοκοπίας.

Αυτό εμείς πρέπει να αποφύγουμε.

Δεν μπορούμε άλλο να συνεχίσουμε έτσι.

Oι πιστωτές μας δεν μας δίνουν άλλο χρόνο, γιατί θεωρούν ότι δεν είμαστε αξιόπιστοι.

Σήμερα, καμία υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κανένας αναλυτής δεν πιστεύει τους Έλληνες, όταν τους λέμε ότι θα πατάξουμε τη φοροδιαφυγή και θα εισπράξουμε φόρους.

Όχι γιατί δεν πιστεύουν ότι έχουμε τις δυνατότητες, αλλά γιατί είδαν ότι τα προηγούμενα χρόνια αρνηθήκαμε πεισματικά να τις αξιοποιήσουμε.

Γιατί ενώ επί 5 χρόνια αυτά έλεγαν οι ελληνικές κυβερνήσεις, αντί γι αυτά, έβλεπαν πάρτι κολλητών, αδιανόητες σπατάλες, off shore υπουργών και σκάνδαλα.

Δεν πιστεύουν ότι μπορούμε να βάλουμε τέλος στη σπατάλη και στις δαπάνες του Δημοσίου.

Δεν πιστεύουν ότι μπορούμε, γιατί με τόσες δαπάνες, το μόνο που καταφέραμε ήταν να βυθίσουμε την οικονομία στην ύφεση. Με πραγματική και ονομαστική μείωση του εισοδήματος.

Και δεν μας δίνει κανείς άλλο χρόνο, γιατί δεν φτάνει που η χώρα οδηγήθηκε από την σπατάλη και την κακοδιαχείριση σε αυτά τα απαράδεκτα νούμερα, προσπαθήσαμε κιόλας να τους δώσουμε μια πλασματική εικόνα.

Στέλνοντας στοιχεία που έκρυβαν το πρόβλημα, για να μην γνωρίζουν οι πολίτες την αλήθεια για το πραγματικό μέγεθος της ζημιάς που είχε προκαλέσει η ΝΔ στον κρατικό προϋπολογισμό.

Αυτό συνέβη τα τελευταία 5 χρόνια.

Και είναι ιστορία που γράφτηκε. Και αυτή η ιστορία δεν διαγράφεται από την ιστορική μνήμη των εταίρων μας. Θα γίνει παρελθόν, μόνο όταν αποδείξουμε ? ότι μπορούμε να πάρουμε και δύσκολες αποφάσεις για την πατρίδα μας.

Αυτή η ιστορία που γράφτηκε τα τελευταία χρόνια δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο ούτε να την αμφισβητήσουμε, ούτε να την επαναλάβουμε.

Και δεν θα την επαναλάβουμε.

Σήμερα, αναγκαζόμαστε να παλεύουμε για τη διάσωση της οικονομίας.

Οι θυσίες θα πιάσουν τόπο, εάν δώσουμε όλοι την μάχη για την ανατροπή, για τις μεγάλες αλλαγές.

Αυτό ζητάω: να δώσουμε αυτή την μάχη.

Ο καθένας από όπου μπορεί, όπως μπορεί.

Ζητάω να κάνουμε για τη χώρα μας ό,τι θα κάναμε για το σπίτι μας.

Γιατί η χώρα είναι το σπίτι μας και η ζωή μας είναι εδώ.

Ξέρω ότι οι θυσίες είναι δύσκολες.

Αλλά τώρα προέχει ο αγώνας για εθνική επιβίωση.

Και να είστε βέβαιοι πως η Κυβέρνησή μου δεν θα επιτρέψει, όλη αυτή η προσπάθεια των πολλών, να λειτουργήσει ξανά υπέρ των λίγων.

Σας καλώ και εσάς τους βουλευτές σε αυτή την μάχη.

Με το βάρος που θα πέσει στις πλάτες των μισθωτών, δεν θα ανεχτώ από κανέναν στην Κυβέρνησή μου να παρακάμπτει ή να λιποψυχεί στη μάχη ενάντια στα προνόμια των λίγων.

Προνόμια που κατοχυρώνονται είτε με νόμους, είτε με πλημμελή εφαρμογή τους.

Όπως η φοροδιαφυγή, οι συνθήκες ή οι διατάξεις που επιτρέπουν στον πλούτο να συσσωρεύεται από ανθρώπους, που καταφέρνουν να απαλλάσσονται από το φορολογικό τους βάρος.

Δεν με ενδιαφέρει αν ο πλούτος που κρύβουν είναι σε off shore, δεν με ενδιαφέρει αν φταίνε οι αποδείξεις που δεν κόβουν, ή αν οι βίλες, τα κότερα και οι λιμουζίνες τους είναι περιουσιακά στοιχεία εταιρειών.

Δεν θα επιτρέψω να αφήσουμε τους υπάλληλους και τους συνταξιούχους να δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα και όσοι πλούτισαν σε βάρος του Δημοσίου να συνεχίσουν να πίνουν στην υγεία του «κορόιδου».

Οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες που θα έρθουν δεν θα είναι εύκολοι, αλλά απαιτώ να είναι πραγματικά δύσκολοι για όσους πλουτίζουν σε βάρος της χώρας, του Δημοσίου.

(…)

Η Κυβέρνηση σήμερα, αναγκάζεται να ζητήσει τη συμβολή όλων των πολιτών.

Αναγκάζεται να ζητήσει από τους δημοσίους υπαλλήλους να τα βγάλουν πέρα με λιγότερα.

Δεν θα επιτρέψω να αφήσουμε τους ίδιους ανθρώπους να βλέπουν με τα δικά τους μάτια άλλη σπατάλη δημόσιου χρήματος.

Ζητώ και από τους ίδιους να συνδράμουν. Ζητώ να επισημαίνουν και να απαιτούν, από τις διοικήσεις των υπηρεσιών τους, περικοπές σπατάλης και διαφάνεια.

Δεν είναι το Δημόσιο μια παχιά αγελάδα από την οποία όλοι αρμέγουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό.

Σήμερα λύγισε το δημόσιο κάτω από τη λογική της σπατάλης και κατάχρησης.

Η ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους είναι όρος επιβίωσης.

Ζητώ από τους υπουργούς και τις διοικήσεις σε κάθε δημόσιο φορέα να μην επιτρέψουν το παραμικρό.

Το ελληνικό δημόσιο δεν έχει περιθώριο να πετά ούτε ένα ευρώ, να χαρίζει σε προμηθευτές παντός είδους ούτε ένα λεπτό, που οφείλεται σε υπερτιμολόγηση.

(…)
Τελειώνει για τη χώρα μας μια ολόκληρη εποχή. Και πρέπει να τελειώσουμε με αυτή την εποχή δια παντός.

Και να ανοίξουμε έναν νέο κεφάλαιο στο βιβλίο της ιστορίας μας.

Η Μεταπολίτευση βρήκε την ελληνική κοινωνία σε βαθιά διαίρεση, με αποκλεισμένα τεράστια τμήματα του Ελληνικού λαού.

Και κάναμε πολλά, αν όχι για να εξαλείψουμε αυτήν την πραγματικότητα, τουλάχιστον για να την αμβλύνουμε.

Όμως, έγιναν και τραγικά σφάλματα.

Σφάλματα και εκπτώσεις, που οδήγησαν μέχρι και στην αλλοίωση των βασικών μας ορισμών και αξιών για την κοινωνία.

Φτάσαμε πολλές φορές να ονομάζουμε «δικαιοσύνη» τη σκανδαλώδη εύνοια.

Κεκτημένα, τα προνόμια των λίγων και των συντεχνιών.

Δικαίωμα, την πρόκληση εις βάρος των υπολοίπων.

Πολιτισμό, τον νεοπλουτισμό.

Υγιή επιχείρηση, το κυνήγι του εύκολου πλουτισμού.

Την ανταγωνιστική παραγωγή, την μετατρέψαμε στον ανταγωνισμό για μια κρατική ή ευρωπαϊκή επιδότηση.

Τη φοροδιαφυγή, έκφραση προσωπικής μαγκιάς.

Και δεν ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις, ούτε σποραδικά φαινόμενα.

Οι εξαιρέσεις από τον κανόνα, έγιναν ο κανόνας.

Όμως, μια κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι.

Όχι, πάντως, σε όφελος των πολλών και με σταθερή αξία το κοινό καλό.

Σήμερα, όλα αυτά τα φαινόμενα κάνουν τους περισσότερους συμπολίτες μας να ασφυκτιούν.

Να αισθάνονται ότι κανένας και ποτέ δεν νοιάζεται πραγματικά γιʼ αυτούς. Ότι δεν έχουν καμία προοπτική, παρά μόνο εάν αποφασίσουν και οι ίδιοι να κινηθούν με τον ίδιο τρόπο, αν γίνουν μέρος του άθλιου αυτού συστήματος.

Όλα αυτά άνθισαν πάνω στο γόνιμο έδαφος της ανοχής και διαφθοράς που γιγαντώθηκε αυτά τα χρόνια.

Της αδιαφορίας του κρατικού λειτουργού και αλαζονείας των κρατικών μηχανισμών απέναντι στο πρόβλημα του πολίτη.

Της αδιαφορίας του πολίτη ακόμα και για το αδιέξοδο του συμπολίτη του.

Της αδιαφορίας των πολιτικών για τις συνέπειες των αποφάσεων και των πράξεων τους.

Της αδιαφορίας των πολιτών για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα.

Της αδιαφορίας κάποιων συνδικαλιστών για τα προβλήματα του κλάδου τους, μπροστά στην ευκαιρία της συναλλαγής με την εξουσία και της εξασφάλισης αθέμιτων και προκλητικών προνομίων.

Και μέσα σε αυτήν την αδιαφορία, επιτελούνταν κάθε μέρα ένα μικρό στυγνό έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας.

Κάθε παράλειψη, κάθε παρατυπία και κάθε παραλογισμός, κάθε ρουσφέτι, κάθε πελατεία και κάθε παράνομος διορισμός, ήταν μια πληγή για την κοινωνία μας.

Πολλά μικρά βαρίδια, τα οποία αθροιστικά και σωρευτικά, έγιναν ασήκωτα.

Μέσα σε μια νοοτροπία -που ξεκινούσε από την ίδια την ηγεσία της χώρας- σταδιακού συμβιβασμού της κοινωνίας μας, με όλα τα στρεβλά φαινόμενα.

Και για την οποία τώρα, κατηγορούμε τους Ευρωπαίους εταίρους μας, όταν με τη σειρά τους την επιδεικνύουν.

Λένε: γιατί να νοιαστούμε για εσάς, όταν εσείς δεν νοιαστήκατε για τίποτα; Ούτε καν για την ίδια σας τη χώρα.

Και είναι μέσα σε αυτό το θλιβερό φόντο, που μαζί με τη χώρα μας ακόμα και η ιστορία μας δέχεται επίθεση.

Δεν δεχόμαστε αυτή την μοίρα.

Δεν είναι αυτός ο Ελληνισμός σήμερα. Μας αξίζει και καλύτερη μοίρα και δικαιότερη εικόνα.

Σήμερα, η εποχή αυτή φτάνει σʼ ένα οριστικό και αμετάκλητο τέλος.

Σήμερα, όλα αυτά τα φαινόμενα κάνουν τους περισσότερους συμπολίτες μας να εξοργίζονται.

Και σήμερα, διαμορφώνεται ένα νέο ρεύμα στην κοινωνία. Που φεύγει από τα στενά τείχη των κομματικών αντεγκλήσεων.

Ένα θετικό, ελπιδοφόρο νέο ρεύμα.

Είναι το τεράστιο ρεύμα των απλών ανθρώπων, που μοχθούν, δουλεύουν οκτάωρα και δωδεκάωρα, που δεν είναι τεμπέληδες, πληρώνουν τους φόρους τους, σέβονται τους νόμους και μας λένε επιτακτικά: «να τελειώνουμε επιτέλους με τη σαπίλα».

Αυτοί είναι οι σύμμαχοί μας.

Μαζί με όλους αυτούς τους ανθρώπους, θα δώσουμε τη μάχη.

Δεν είμαι περήφανος, κανένας δεν είναι περήφανος, που η κοινωνία αναγκάστηκε να εφεύρει λέξεις, όπως τη «λαμογιά», για να περιγράψει μια πραγματικότητα στην οποία συνηθίσαμε.

Έφτασε η ώρα να αλλάξουμε συνήθειες.

Και είναι χρέος μας να αλλάξουμε τα πάντα στη χώρα μας.

Γιʼ αυτό και ξαναλέω ότι, αυτή η κρίση που βιώνουμε, αφού ξεπεράσουμε το άμεσο οικονομικό μας πρόβλημα, θα γίνει η μεγαλύτερη ευκαιρία που είχαμε τα τελευταία χρόνια για να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα διαφορετική.

Μία Ελλάδα που δεν θα κινδυνεύσει ξανά από μια τέτοια κρίση.

Μια Ελλάδα, που θα χτίσει στέρεα θεμέλια για το μέλλον της.

Είναι η μεγάλη μας ευκαιρία να κάνουμε όλες τις αλλαγές για την Ελλάδα που θέλουμε, αυτές για τις οποίες δεσμευτήκαμε προεκλογικά.

Είναι η ευκαιρία να πάμε σε ένα κράτος δικαίου και κοινωνικής δικαιοσύνης. Αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.

Για να μην είναι ποτέ ξανά στο μέλλον άδικη η κατανομή των βαρών.

Είναι η ευκαιρία να εμπνεύσουμε την νέα γενιά της χώρας και μαζί, αυτή να δημιουργεί, να παίρνει πρωτοβουλίες, να οικοδομεί μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Να πάμε σε μια βιώσιμη και πράσινη ανάπτυξη, μια οικονομία ανταγωνιστική, που θα παράγει περισσότερα απʼ όσα καταναλώνει.

Να ξαναγίνει οτιδήποτε φέρει τη σφραγίδα «ελληνικό» άξιο εμπιστοσύνης.

Από τα προϊόντα που παράγουμε μέχρι τη φωνή μας στο εξωτερικό.

Ναι, θα αποδείξουμε ότι η Ελλάδα, για μας, σημαίνει αξία.

Προπάντων αξία.

Στα προϊόντα μας, στα σχολεία μας, στα νοσοκομεία μας, στην ανθρωπιά μας, στον τουρισμό μας, στον πολιτισμό μας, στις επιχειρήσεις μας, στην παρουσία μας διεθνώς.

Γιʼ αυτό και καλώ από αυτό το βήμα σήμερα όλο τον Ελληνισμό να συμβάλει στην προσπάθεια που κάνουμε, για να σώσουμε την πατρίδα μας και να βάλουμε τα θεμέλια για τη δημιουργία της Ελλάδας που μας αξίζει.

Είναι η ώρα που όλες οι δημιουργικές δυνάμεις της χώρας, οι φτωχοί αλλά και οι πλούσιοι, ολόκληρη η διανόηση, οι Έλληνες που διαμένουν στο εξωτερικό και μας εκπροσωπούν καθημερινά στις κοινωνίες και στις χώρες όπου ζουν, να γίνουμε όλοι ένα και να παλέψουμε, ο καθένας με τη δύναμη και τις δυνατότητες που έχει, για την πατρίδα μας.

Να παλέψουμε για το σπίτι μας.

Να αποδείξουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι η χώρα της αναξιοπιστίας, της οκνηρίας και της αρπαχτής.

Αυτή η εικόνα μας αδικεί.

Δεν είναι αυτή η Ελλάδα.

Δεν είναι αυτές οι αξίες μας.

Η Ελλάδα, είναι μια χώρα που γέννησε την έννοια του μέτρου, καθώς και τις βάσεις της λογικής, πάνω στην οποία χτίστηκε ολόκληρος ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός.

Μπορεί η λογική και το μέτρο εδώ και καιρό να χάθηκαν από κάποιες κυβερνήσεις.

Όμως, δεν χάθηκαν από τη συνείδηση του Ελληνικού λαού.

Οι Έλληνες και οι Έλληνιδες είναι, όπως σε κάθε άλλη χώρα, άνθρωποι του μόχθου, της δουλειάς, της καθημερινής μάχης για την επιβίωση και την προοπτική, που μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες και τα ίδια προβλήματα με τους Ευρωπαίους συμπολίτες μας.

Κυβέρνηση και πολίτες, η κυβέρνηση μαζί με τους πολίτες και για τους πολίτες, όλοι μαζί, έχουμε σήμερα μια ιστορική ευθύνη. Να προστατεύσουμε τη χώρα μας.

Να πείσουμε και να πειστούμε, πρώτα από όλους εμείς οι ίδιοι, ότι θέλουμε να αφήσουμε όσα μας οδήγησαν εδώ, πίσω.

Να μην κρίνεται πια καχύποπτα κάθε μας κίνηση, να μην εξαρτάται το χρέος και οι τόκοι που θα αφήσουμε στα παιδιά μας ,από τις κινήσεις των κερδοσκόπων και των αναλυτών που πατούν στο πρώτο βασικό εργαλείο, που σήμερα προσπαθούμε να ξανακερδίσουμε: το κύρος και την αξιοπιστία της Ελλάδας.

Να πείσουμε ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχει αποφασιστικότητα και βούληση απο όλους να προχωρήσει μπροστά.

Ότι σε αυτή τη χώρα μπορούμε και θα λύσουμε τα προβλήματά μας.

Με αληθινή προσπάθεια από όλους.

Το ξέρω, το βλέπω και το νιώθω.

Είμαστε αποφασισμένοι.

Όχι μόνο η Κυβέρνηση, όχι μόνο οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αλλά και όλοι οι πολίτες και οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, του λαού μας.

Μόνος μας αντίπαλος είναι ο χρόνος. Αλλά θα πετύχουμε.