του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοτικού Συμβούλου Κερατσινίου
Γενικού Γραμματέα Νομαρχίας Δυτικής Αττικής
Πολιτικός Αναλυτής
zznada@otenet.gr, zzoupis@yahoo.gr
Αυτές οι σειρές γράφονται ενώ συνεδρίαζε το Υπουργικό Συμβούλιο για να ανακοινωθούν τα νέα, σκληρά, επώδυνα μέτρα. Το κλίμα είχε ήδη προδιαγραφεί και τα μέτρα πάνω κάτω είχαν διαρρεύσει. Η κοινωνία ήταν ήδη μουδιασμένη και ο μέσος μισθωτός και συνταξιούχος, ζαλισμένος μέσα στην ατμόσφαιρα όλης της τελευταίας περιόδου, είχε ξεκινήσει να υπολογίζει τι θα συμβεί στη τσέπη του.
Είναι γεγονός ότι η Κυβέρνηση αυτή συγκεντρώνει μια ευρεία συναίνεση, παρά τις ολιγωρίες και τις καθυστερήσεις. Αυτό τουλάχιστον έδειχναν αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις, ακόμα και μετά το πρώτο διάγγελμα του Πρωθυπουργού. Ωστόσο, αυτά είναι πολύ σχετικά θέματα στην πολιτική. Η «κατάσταση της τσέπης» θα παίξει σημαντικό ρόλο στα αντανακλαστικά των ανθρώπων αυτής της μικρής χρεοκοπημένης ουσιαστικά χώρας, που μέχρι λίγους μήνες τους πριν διαβεβαίωναν ότι η διεθνής οικονομική κρίση «δεν αγγίζει» της χώρα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις δηλώσεις του Γενικού Γραμματέα της Κ.Ο της Ν.Δ Γιάννη Τραγάκη τον Αύγουστο του 2009 στην εκπομπή «Σαββατοκύριακο στην ΝΕΤ». Σημείωνε τότε «Η τεράστια διεθνής οικονομία κρίση βρήκε την ελληνική οικονομίά αρκετά τεθωρακισμένη. Και δεν το λέμε εμείς αυτό, το λέει το Economist τα στοιχεία του οποίου έχει κατ΄ επανάληψη επικαλεσθεί ο κ. Παπανδρέου. Το Economist λέει ότι η μικρότερη απόκλιση που παρατηρήθηκε στο ΑΕΠ των χωρών ήταν της Ελλάδας. Μην ξεχνάτε, ότι θα έχουμε ρυθμό ανάπτυξης περίπου στο 0,2%, την ίδια ώρα που τεράστιες οικονομίες, όπως της Γερμανίας ή της Αγγλίας, θα έχουν αρνητική ανάπτυξη -5,7% και -7,8% αντίστοιχα». Άραγε τι να λέει τώρα ο αξιότιμος κ. Τραγάκης στην πολύπαθη Β’ Πειραιά, όπου και εκλέγεται;
Οι κοινωνικές αντιδράσεις επομένως είναι και λογικές και αναμενόμενες. Το θέμα είναι ότι δεν θα έχουν ουσιαστικό νόημα, γιατί χρήμα έτσι κι′ αλλιώς δεν υπάρχει. Είχε δίκιο ο Πρωθυπουργός, ο οποίος έστω καθυστερημένα σημείωσε ότι την στιγμή δεν κρίνεται ο 14ος μισθός, αλλά γενικά… ο μισθός! Οι αποφάσεις επομένως αυτές ήταν αναγκαίες και σε τελευταία ανάλυση οι «καπετάνιοι» κρίνονται αν τις κρίσιμες στιγμές κάνουν κρίσιμες επιλογές. Ο Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται ότι τις κάνει και γυρνάει την πλάτη σ΄όσους αρέσκονται να χαρακτηρίζουν «δεξιές» ή «αριστερές» επιλογές, όσες ξεφεύγουν απ’ αυτές που κάποιοι έκαναν κατ’ επανάληψη μεταπολιτευτικά και έφτασαν την χώρα σ’ αυτό το σημείο. Υπερδιογκώνοντας τον δημόσιο φορέα, μοιράζοντας τρελά επιδόματα, ανεχόμενοι τις εκατοντάδες χιλιάδες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, ενθαρρύνοντας την διαφθορά, δειλιάζοντας να κτυπήσουν τις ευρύτατες ζώνες αδήλωτου η και παράνομου πλουτισμού. Σε τελευταία ανάλυση Αριστερά σημαίνει αλήθεια, υπέρβαση, θάρρος, πατριωτισμός. Όσοι έμαθαν τα προηγούμενα χρόνια να κάνουν «κοινωνική πολιτική» με δανεικά φτάνοντας το χρέος της χώρας στα 300 δις ευρώ (!), καλό είναι να σκεφτούν ξανά τι είναι προοδευτικό και φιλολαϊκό.
Το θέμα με τις αντιδράσεις επομένως δεν είναι αν θα υπάρξουν. Το θέμα είναι ότι δεν μπορούν να οδηγήσουν πουθενά, αφού επιπλέον δεν υπάρχει και σοβαρή εναλλακτική πρόταση. Τα κόμματα της Αριστεράς για παράδειγμα προτείνουν λύσεις που θα οδηγούσαν την Ελλάδα σε καταστάσεις σαν κι′ αυτές που βίωσαν οι πρώην χώρες του δήθεν υπαρκτού σοσιαλισμού. Δεν προτείνουν τίποτα το ρεαλιστικό. Αναδεικνύονται σε βασικούς εκφραστές του λαϊκισμού και της διατήρησης ενός θανατηφόρου status quo. Δεν έχουν κανένα όραμα για την Ελλάδα. Δεν πρόκειται επομένως να «κερδίσουν» από τις αντιδράσεις, να επενδύσουν πολιτικά. Το ίδιο συμβαίνει, για άλλους λόγους και με την Ν.Δ. Η παράταξη των Ομολόγων, του Βατοπεδίου, των υποκλοπών και της χρεοκοπίας είναι πολύ ένοχη στα μάτια των Ελλήνων. Γι αυτό ακριβώς και πιθανή αποτυχία του ΠΑΣΟΚ θα οδηγήσει σε μια συνολική αμφισβήτηση του «παλαιού κομματικού κόσμου», μέσα στον οποίο θα συγκαταλέγονται όλοι. Έτσι, περισσότερο πιθανό φαίνεται να ζήσουμε «εξωθεσμικές» αντιδράσεις, εκτεταμένα φαινόμενα ανομίας, αναζήτηση μεταπολιτικών λύσεων.
O Γ. Παπανδρέου «παίζει» επομένως μόνος. Αυτή τη στιγμή είναι αυτός που βρίσκεται μπροστά σε μεγάλα στοιχήματα. Για να πετύχει όμως έχει πολιτικό και ηθικό χρέος :
- Να δώσει νόημα στις θυσίες, προβάλλοντας πειστικά και εγγυόμενος μια νέα ανάπτυξη, μια νέα Ελλάδα. Πρέπει να μιλήσει γι αυτά συγκεκριμένα με σχέδιο και όραμα
- Να εγγυηθεί την αποτελεσματικότητα των μέτρων, γιατί κάθε τι άλλο θα ήταν τραγικό. Αυξάνει για παράδειγμα το Φ.Π.Α. Μ΄αυτούς που έτσι κι αλλιώς δεν πληρώνουν τι θα γίνει;
- Να αποδείξει έμπρακτα ότι εγγυάται την κοινωνική δικαιοσύνη, μη επιτρέποντας να υπάρχουν περιθώρια να αισθανθούν κάποιοι «μόνιμα κορόιδα». Τι γίνεται μ΄αυτούς που δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ σε μια χώρα που μόνο το 6% δηλώνει εισοδήματα πάνω από 30.000 ευρώ; Θα μπει κανείς φυλακή, απ ‘ αυτούς που κλέβουν μόνιμα το δημόσιο; Θα την πληρώσει κανείς διεφθαρμένος αξιωματούχος;
Πρέπει εν ολίγοις να δείξει ότι υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ, τολμώντας να επιστρατεύσει ότι καλύτερο υπάρχει,για να διοικηθεί η χώρα. Όπλα στα χέρια του είναι η διάχυτη ευαισθησία των πολιτών για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας της χώρας, η διάχυτη θέληση να ηθικοποιηθεί ο δημόσιος βίος, η ανάγκη να ανορθωθεί η αξία της εργασίας και της υπευθυνότητας, η απαίτηση να κτυπηθεί η λούφα και η αρπαχτή.
Αν σ’ αυτά απαντήσει θετικά και αποτελεσματικά, ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να περάσει στην Ιστορία όχι μόνο ως Πολιτικός που έσωσε την χώρα από την χρεωκοπία, αλλά και ως ο Πολιτικός που την ξαναέκτισε εξ αρχής. Αν όχι…
