του Σάββα Δημητριάδη
http://organosipolitonkalamarias.blogspot.com/

 

Ποιός να το πίστευε, ότι θα ΄ρχόταν ώρα να ταξιδέψουμε με τον Τιτανικό!! Μετά το ταξίδι μας με το “τρένο της Αλλαγής” τη δεκαετία του ‘80 που “ταξιδεύαμε” συνωστισμένοι, σ’ άλλη γη- σ’ άλλα μέρη και τελικά καταλήξαμε, κουρασμένοι και αδύναμοι στην ίδια αφετερία..
Τη δεκαετία του ‘90, με ανανεωμένα διαβατήρια και ταξινομημένοι σε Α, Β, και Γ θέση, αφου κάναμε περίεργους κύκλους, ανακυκλώνοντας με πιο “σύγχρονο” λεξιλόγιο, τις παλιές, σκουριασμένες ιδεοληψίες και δόγματα καταλήξαμε με “τρικυμία εν κρανίω” στην Απέραντη Φάρμα της Ευρωζώνης..
Τη πρώτη δεκαετία του 2000 παίζοντας τη “σκαλομαρία” (σκαλώνω σ’ όποιο τράμ περνάει πρώτο) αναλωθήκαμε περί κεντροαριστεράς, κεντροδεξιάς, σύγχρονης αριστεράς, σταλινικής αριστεράς κι άλλα τέτοια φιλοσοφικά..
Απόμακροι, αλαζόνες, με τον πολιτικό αμοραλισμό και την αυτιστική πολιτική στην άκρη της γλώσσας μας, αγκυλωμένοι στον άκρατο κομματισμό, μακρυά επι της ουσίας από την κοινωνία και τα πραγματικά της προβλήματα, Δεν πήραμε χαμπάρι οτι σε 10 χρόνια, ναυπηγήθηκε ο Τιτανικός, ετοιμάστηκε και νάμαστε ΟΛΟΙ μας, επιβάτες του..

Τώρα όλοι εν πλώ, θυμηθήκαμε τη μηχανή του χρόνου, που λέει οτι το  πλοίο προσκρούει σε παγόβουνο και βυθίζεται..
Τώρα ψάχνουμε να βρούμε ποιός ναυπήγησε τον Τιτανικό, ποιοί είναι οι κατασκευαστές, ποιός είναι στο πηδάλιο, ποιός στη γέφυρα… στο μεταξύ το παγόβουνο άρχισε να φαίνεται στον ορίζοντα.. Οι επιβάτες φωνάζουν τον καπετάνιο:
-Πάρτο αλλιώς ρε, θα κτυπήσουμε στο παγόβουνο, θα βυθιστούμε, που είναι ο καπετάνιος; Υπάρχει καπετάνιος, τι γίνεται;
Πανικός, βρισιές, καπεταναίοι και αξιωματικοί στη μεγάλη σάλα, αντί να καταστρώσουν σχέδιο σωτηρίας, μαλώνουν για το ποιός φόρτωσε το πλοίο
με τόσο βάρος, με το ποιός αποφάσισε να ανακατευτούν οι επιβάτες της γ′ θέσης με τους επιβάτες της α’ θέσης, αφου μόνο γι′ αυτούς ήταν το ταξίδι…

Στο μεταξύ οι της Α’ θέσης κάνουν έφοδο στις θέσεις των επιβατών Γ’ θέσης και προσπαθούν με όλους τους τρόπους να αρπάξουν απο τις αποσκευές τους, ότι έχουν και δεν έχουν..
Τι να σκεφτούν την πρόσκρουση στο παγόβουνο;
Το ναυάγιο; Είναι ψύχραιμοι, άλλωστε σε λίγο θα βγούν στη γέφυρα και θα καταφθάσουν με όλα τα εναέρια μέσα το Ecofin, Eurocroup, με τους διασώστες, Αλμούνια, Μπαρόζο. Τρισέ, Ρεν και τους άλλους για να τους πάρουν σώους και αβλαβείς…
Όσο για τους επιβάτες της Γ’ θέσης, ας τους φάνε τα σκυλόψαρα….
Στο μεταξύ το πλοίο πλησιάζει στο παγόβουνο, κανείς δεν προσπαθεί ν’ αλλάξει την πορεία, οι καπεταναίοι, αξιωματικοί, μπάτλερ κτλ συνεχίζουν τον καυγά τους…
Υπάρχει σωτηρία, να αποφύγουμε το ναυάγιο; Υπάρχει φωνάζουν αρκετοί μούτσοι και το προσωπικό του πλοίου και καλούν τους επιβάτες της Γ’ θέσης σε συγκέντρωση στο κατάστρωμα. Έρχονται και αρκετοί της Β’ θέσης.  Μετά απο συνενόηση αποφασίζουν το σχέδιο διάσωσης…
Ένας μούτσος αναγγέλει το σχέδιο διάσωσης:

-Ρίχνουμε στη θάλασα όλα τα περιττά βάρη. Δηλαδή τους επιβάτες της Α’ θέσης με τα παρελκόμενά τους. Αρχίζουμε απο τους υπέρβαρους, Κερδοσκόπους, καιροσκόπους, απατεώνες, οφ-σορίστες, ποθεν-εσχίστες, μεσάζοντες και συνεχίζουμε μ’ όλους τους homus ΑΣΥΛΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣΥΛΛΙΠΤΟΥΣ.
-Κατεβάζουμε τις βάρκες, παίρνουμε τις αποσκευές των επιβατών της Α’ θέσης, χρυσό, ασημικά, τιμαλφή (άλλωστε δικά μας ήταν, κλεμμένα), γιατί θα μας χρειαστούν γαι τα πρώτα έξοδα, επιβιβαζόμαστε στις βάρκες και κουπί για την πατρίδα..
Και οι καπεταναίοι, οι αξιωματικοί, τι θα γίνουν φωνάζει κάποιος..
-Θα διακόψουμε τον καυγά τους, θα τους πούμε για το σχέδιο διάσωσης, θα τους καλέσουμε στις βάρκες και ας διαλέξουν:

Ή με μας για να σωθούν κι αυτοί Ή με τους επιβάτες της Α’ θέσης ολοταχώς για την πρόσκρουση και το ναυάγιο…
Εμείς πρέπει να βιαστούμε, να γυρίσουμε στην πατρίδα, έχουμε να σπείρουμε, να βγάλουμε παραγωγή, να ανοίξουμε τα μαγαζιά, να δουλέψουμε για μας και τα παιδιά μας..
Να ξαναδημιουργήσουμε τ’ όνειρο για τη ζωή..
Και ίσως… κάποτε… όπως είπε και ο Μπρέχτ..
“κάποτε όταν θάχουμε καιρό/
θα σκεφτούμε πάνω στις ιδέες των μεγάλων στοχαστών/ θα θαυμάσουμε τους πίνακες όλων/
των μεγάλων ζωγράφων/ θα γελάσουμε μ’ όλους τους χωρατατζήδες/
θα διδάξουμε όλους τους ανθρώπους…