Είναι γνωστή η πρόσφατη ιστορία της εξυγίανσης της Γερμανικής αεροπορικής εταιρείας Lufthansa. Η διοίκηση της οποίας μπροστά στα τεράστια οικονομικά αδιέξοδα που είχαν σωρευτεί και ενόψει της οικονομικής κρίσης που έπληττε τον τομέα των αερομεταφορών, πρότεινε στους εργαζόμενους δύο σενάρια εξυγίανσης. Το ένα προέβλεπε την απόλυση μεγάλου μέρους του προσωπικού. Το δεύτερο δεν προέβλεπε απολύσεις. Η αναγκαία μείωση των δαπανών θα προέρχονταν από την αναλογική περικοπή όλων των μισθών. Οι εργαζόμενοι επέλεξαν τη δεύτερη λύση, συμφωνώντας να εργαστούν για ένα διάστημα με μειωμένες αποδοχές. Λίγα χρόνια μετά η εταιρεία, εφαρμόζοντας πιστά το πρόγραμμα εξυγίανσης, πετούσε με… καινούργια φτερά. Κι οι εργαζόμενοι ήταν απόλυτα δικαιωμένοι για το πνεύμα συνεργασίας και αλληλεγγύης που είχαν επιδείξει σε δύσκολες ώρες.
Η Ελλάδα βέβαια δεν είναι εταιρεία. Πολύ περισσότερο δεν είναι… Γερμανία. Τραύματα του παρελθόντος έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στις κυβερνήσεις. Επιπλέον, βαθειά ριζωμένες συντεχνιακές νοοτροπίες και παλαιοκομμουνιστικής αντίληψης πολιτικές αγκυλώσεις συνηγορούν στην αντιμετώπιση του μακροπρόθεσμου οφέλους με όρους προσωρινών συμφερόντων.
Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις… αναπτέρωσαν τις ελπίδες εξόδου από την κρίση. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών κλείνει τα αφτιά στις κομματικές και συνδικαλιστικές σειρήνες και δηλώνει ότι συμφωνεί με τα έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Αρκεί η χώρα να αποκτήσει και πάλι τα φτερά που της στέρησαν…