του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοτικού Συμβούλου Κερατσινίου
Γενικού Γραμματέα Νομαρχίας Δυτικής Αττικής
Πολιτικός Αναλυτής
zznada@otenet.gr, zzoupis@yahoo.gr

Ο Πρωθυπουργός με το διάγγελμά του τρεις μέρες πριν έδειξε αποφασισμένος να πάρει πάνω του το παιχνίδι. Ανακοίνωσε οδυνηρά, αλλά αναγκαία μέτρα και απάντησε έμπρακτα  σ΄όσους τον εμφάνιζαν άτολμο, αναποφάσιστο και παραπέοντα ανάμεσα σε διαφορετικές απόψεις για την αντιμετώπιση της κρίσης που υπάρχουν μέσα στην Κυβέρνησή του. Εδώ που τα λέμε δεν θα μπορούσε να κάνει και διαφορετικά, εκτός και αν ήθελε πολύ σύντομα να βρεθεί στην θέση του Χαρίλαου Τρικούπη να δηλώνει «Δυστυχώς επτωχεύσαμε». Εξέπεμψε λοιπόν σαφές μήνυμα ότι δεν θα επιτρέψει μια τέτοια κατάληξη, ένα μήνυμα που απευθυνόταν στην Ε.Ε, στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στην ίδια την Κυβέρνησή του, στο ίδιο το Κόμμα του.

Δεν μπορούσε να κάνει όμως διαφορετικά. Η Ελλάδα περνάει την χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών και όσο και αν ο πανικός είναι κακός σύμβουλος , η αλήθεια δεν κρύβεται. Βρισκόμαστε στο πάρα πέντε της πτώχευσης και επειδή κάποιοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, και αναλυτές εμφανίζονται λάτρεις της θεωρίας «οι χώρες δεν πτωχεύουν» ή εμφανίζονται σε αδυναμία να κατανοήσουν την έννοιά της, δίδω των εξής απλοϊκό ορισμό:

Πτώχευση χώρας είναι εκείνη η κατάσταση κατά την οποία λόγω του δισθεώρητου χρέους της και της αδυναμίας αποπληρωμής του, το Κράτος δεν μπορεί να εξασφαλίσει τα λειτουργικά του, τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις συντάξεις, όπως και τις λοιπές υποχρεώσεις του. Τόσο απλά. Υπάρχει άραγε άνθρωπος της αγοράς που πιστεύει στα σοβαρά ότι βρισκόμαστε πάρα πολύ μακριά απ’ αυτό το σημείο; Νομίζω πως όχι. Υπάρχει σοβαρός πολιτικός που εκτιμά πως αν συνεχιστεί με «μια από τα ίδια» θα αποφύγουμε την «πρόσκρουση»; Νομίζω και πάλι πως όχι.

Κι όμως, ενώ χρειάζονταν ταχύτατοι χειρισμού και γρήγορες αλλαγές, τίποτα δεν έδειχνε ότι έχει χτυπήσει καμπανάκι. Η περιρρέουσα κοινωνική και πολιτική ατμόσφαιρα μπορεί να ήταν φορτισμένη από μια διάχυτη ανησυχία, όμως τίποτα δεν είχε αλλάξει. Δυστυχώς η διαπίστωση αυτή αφορά και πολιτικά στελέχη και συνδικαλιστικούς χώρους και τους πολίτες. Έτσι, μπορεί κάθε μέρα που περνούσε δίχως αλλαγή ρότας να κοστίζει δισεκατομμύρια ευρώ για την χώρα, ωστόσο ζούσαμε και ζούμε διάφορες σκηνές ροκ :

• Οι αγρότες κατά τα συνηθισμένα κάθε χρόνο, έχουν κλείσει εδώ και βδομάδες τους δρόμους και μάλιστα με εθνική υπερηφάνεια κλείνουν ακόμα και τα σύνορα και δέχονται να συζητήσουν…. με τον Βούλγαρο Πρωθυπουργό! Με αγωνιστικό οίστρο αναφέρονται στο Κιλελέρ (!), χωρίς να αισθάνονται στοιχειωδώς την ανάγκη να πουν τι συνέβη με τις κοινοτικές επιδοτήσεις ύψους τρισεκατομμυρίων ευρώ επί τριάντα περίπου χρόνια, δήθεν για την αναδιάρθρωση της αγροτικής οικονομίας. Δεν αισθάνονται την ανάγκη να πουν κάτι για τους συνεταιρισμούς που οι ίδιοι έφτιαξαν και υπερχρέωσαν.
• Οι Διοικήσεις μιας σειράς επιχειρήσεων Κοινής Ωφελείας (ΟΤΕ, ΟΣΕ κτλ) συνεχίζουν την ηθικά, πολιτικά και απαράδεκτη λύση των εθελούσιων εξόδων, επικαλούμενες δήθεν τους δικούς τους Προϋπολογισμούς, που εμείς όμως πληρώνουμε. Μόνο 750 εκατομ. ευρώ κόστισαν οι τελευταίες εθελούσιες έξοδοι του Ο.Σ.Ε!. Ας μην αναφερθούμε δε στο «πατριωτικό κίνημα» των λιμενεργατών «ενάντια στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας», κίνημα που εξαφανίστηκε ως δια μαγείας όταν μερικές εκατοντάδες εργαζόμενοι πήραν 200.000- 250.000 ευρώ έκαστος για εθελούσια έξοδο!
• Υπουργοί και στελέχη της Κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ διαγκωνίζονταν - για να δούμε τώρα- ποιοι είναι πιο «φιλολαϊκοί» κλείνοντας τα μάτια και τα αυτιά σ΄όσους έλεγαν ότι αν δεν παρθούν έγκαιρα μέτρα, θα οδηγηθούμε σε ιδιαίτερα κρισιακές καταστάσεις και την ανάγκη λήψης ακόμα πιο σκληρών μέτρων κάποια στιγμή
• Τα κόμματα της Αριστεράς βρίσκονται σταθερά στον νιρβάνα τους, υποσχόμενοι ότι αν ήταν αυτοί στην εξουσία θα εφάρμοζαν «λαϊκή οικονομία», που «όλοι θα ήταν ευτυχισμένοι». Άραγε όπως στις πάλαι ποτέ χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού;

Θα μπορούσε να αναφέρει κάποιος δεκάδες παραδείγματα. Μήπως η συζήτηση για την αντιμετώπιση του Ασφαλιστικού δεν είναι χαρακτηριστική; Ο ίδιος ο Υπουργός δήλωσε ότι τα Ταμεία είναι άδεια. Την ίδια στιγμή δήλωνε ότι υπάρχουν τρία «ΔΕΝ», ότι δεν θα υπάρχουν δηλαδή αλλαγές όπως η αύξηση των ορίων ηλικίας. Ύστερα αναφέρονταν στο ότι θα βρεθούν χρήματα από το χτύπημα της εισφοροδιαφυγής. Μετά από 3-4 μήνες δήλωνε για το θέμα ότι «ο κίνδυνος γελοιοποίησης επιβάλει σε ένα πολιτικό να είναι μετριοπαθής»! Η κατάληξη; Να κατατεθεί πρόταση για ένα νέο… φόρο ή πόρο! Βγάλτε άκρη.

Ήταν ανάγκη λοιπόν ο Γιώργος Παπανδρέου να δείξει ότι δεν είναι Καραμανλής. Ότι δεν προεδεύει εκ του μακρόθεν. Ότι έχει αίσθηση της ιστορικής στιγμής. Ότι πιάνει «τον ταύρο από τα κέρατα». Αυτό ακριβώς και έκανε. Γνωρίζοντας ότι θα υπάρχουν αντιδράσεις και έντονες, πολλές από τις οποίες εύλογες και πλήρως δικαιολογημένες. Δεν υπήρχε όμως άλλος δρόμος. Πάνω από όλα το παρών και το μέλλον της χώρας. Αυτό είναι και πρέπει να είναι το δόγμα των σοβαρών πολιτικών. Όλα τα άλλα ταιριάζουν στους λάτρεις του λαϊκισμού και βέβαια σ΄αυτούς που «κοπανάνε στα δύσκολα». Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα αναμετρηθεί με τις αντιδράσεις. Δεν είναι αυτές ο αντίπαλος. Θα αναμετρηθεί πριν απ όλα με την αποδοτικότητα της πολιτικής του και ασφαλώς από κατά πόσο θα πείσει ότι τα βάρη κατανέμονται δίκαια σε μια χώρα με 30% παραοικονομία και τεράστιες ζώνες αδήλωτου πλούτου. Αν πείσει γι′ αυτά, θα έχει αποδείξει πριν απ όλα ότι η προοδευτική παράταξη έσωσε για άλλη μια φορά την χώρα…