http://www.politonsymaxia.gr politonsymaxia Wed, 08 Sep 2010 09:14:13 +0000 http://backend.userland.com/rss092 του Ζαχαρία Ζούπη Δημοτικού Συμβούλου Κερατσινίου zznada@otenet.gr [1], zzoupis@yahoo.gr [2], zzoupis@ath.forthnet.gr [3] Σε λιγότερο από δύο μήνες θα ψηφίζουμε στις πρώτες Δημοτικές Εκλογές στην εποχή του "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ", μιας θεσμικής τομής που ανεξάρτητα από την αντίληψη και την άποψη του καθένα, αλλάζει ριζοσπαστικά την μορφή Διοίκησης του Κράτους και της Αυτοδιοίκησης, Αν μη τι άλλο, δημιουργούνται νέοι μεγάλοι Δήμοι, με σημαντικά νέες πρόσθετες αρμοδιότητες και ευθύνες. Ταυτόχρονα, θα ψηφίζουμε στις πρώτες εκλογές στην "εποχή του Μνημονίου", της μεγάλης οικονομικής κρίσης και της προσπάθειας η χώρα να αποφύγει την χρεοκοπία. Μιλάμε για μια δύσκολη εποχή, με τα λαϊκά στρώματα να "στριμώχνονται" την στιγμή που χιλιάδες φοροφυγάδες, διανομείς μαύρου χρήματος και μιζαδόροι δεν έχουν αισθανθεί ακόμα τουλάχιστον ιδιαίτερο πρόβλημα. Αναφερόμαστε λοιπόν για μια εκλογική μάχη που θα διεξαχθεί σε ιδιαίτερες συνθήκες, που στην καρδιά μας φωλιάζει η αμφιβολία και η ελπίδα, η αμφισβήτηση και η προσδοκία, η αγανάκτηση αλλά και η θέληση να τελειώσει κάποια στιγμή ο φαύλος κύκλος. Σε κάθε περίπτωση, οι εκλογές αυτές είναι μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία οι Δήμοι να περάσουν σε μια νέα φάση λειτουργίας με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, σεβασμό στον πολίτη, διαφάνεια. Μια ευκαιρία να περάσουν σε μια νέα φάση μακριά από την υπερχρέωση, την αδυναμία, την καχεξία, τους πελατειακούς διορισμούς, την ανυπαρξία αναπτυξιακών σχεδίων. Μια ευκαιρία να δημιουργήσουμε Δήμους που θα εμπνέουν με την σοβαρότητα των διοικούντων, την μεθοδικότητα τους, τον σεβασμό σ' αυτά που περνάει η κοινωνία. Δήμους που θα αποτελούν φορείς ανάπτυξης και ταυτόχρονα ομπρέλα κοινωνικής προστασίας. Αυτή ακριβώς είναι και η πρόκληση για τον νέο Δήμο Κερατσινίου - Δραπετσώνας. Ας το πούμε σχηματικά: Νέος Δήμος - Νέα Αρχή, Νέος Δήμος - Νέα ήθη και πρακτικές, Νέος Δήμος - νέες ιδέες. Σ' αυτές τις λέξεις συμπυκνώνονται οι προκλήσεις μπροστά στις ερχόμενες εκλογές. Ας μην γελιόμαστε όμως. Όλα θα κριθούν από το ποιοι θα υπερψηφιστούν για να κάνουν την Αλλαγή πραγματικότητα και σ' αυτό την ευθύνη την έχει ο πολίτης - ψηφοφόρος. Είναι ανειλικρινές για παράδειγμα να αναφερόμαστε σε αναποτελεσματικούς και διεφθαρμένους πολιτικούς και σαν έρθει η ώρα της ψήφου, να ψηφίζουμε τους ίδιους. Είναι λάθος να μιλάμε για νέα ήθη και να ψηφίζουμε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για το τέλμα στην πόλη ή αυτούς που αντιμετωπίζουν τον Δήμο σαν λάφυρο εξουσίας, σαν πολιτικό μήνυμα ή σαν μηχανισμό που αξιοποιώντας χρήμα και φαρμακοϊατρικές διευκολύνσεις μπορούμε να τον κατακτήσουμε. Είναι έγκλημα να κατηγορούμε την συναλλαγή και τα ρουσφέτια και στο τέλος να ψηφίζουμε αυτούς ακριβώς που εκφράζουν αυτές τις παθογένειες, αδιαφορώντας για το ότι χρειάζονται να αναδειχθούν και να διοικήσουν ικανές δυνάμεις και πρόσωπα που θα καλεστούν να διαχειριστούν ένα Οργανισμό που έχει Προϋπολογισμό δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Ας είμαστε λοιπόν ευθείς και ειλικρινείς, χωρίς λαϊκισμούς και κολακείες. Το θέμα σ' αυτές τις εκλογές είναι να σηματοδοτήσουμε την θέληση να αλλάξουμε και να σοβαρέψουμε την λειτουργία της Αυτοδιοίκησης, την λειτουργία και παρέμβαση και του δικού μας Δήμου. Ν' αναδείξουμε Δημοτική Αρχή με ικανότητα, διοικητική επάρκεια, όραμα και μεθοδικότητα. Ας μην ξοδέψουμε την ψήφο μας επιδιώκοντας να στείλουμε "τζούφια" μηνύματα. Ας μην διευκολύνουμε ανεύθυνες δυνάμεις, ανθρώπους χωρίς δυνατότητες, λαϊκιστές που εμφανίζονται "ανεξάρτητοι" αφού πέτυχαν να εξασφαλίσουν την στήριξη κάποιου Κόμματος. Αυτό τον Νοέμβρη έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε μια νέα αρχή, ξεκινώντας από τον Δήμο μας. Ας μην την χάσουμε λοιπόν. Και ας μην ξεχάσουμε ότι οι Δημοτικές Αρχές και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι που θα αναδειχθούν από τις κάλπες θα ηγηθούν της πόλης για τέσσερα χρόνια. Αν δεν επιλέξουμε τους κατάλληλους, θα πρέπει να περιμένουμε πολύ για να τους αλλάξουμε. [1] http://www.politonsymaxia.grmailto:zznada@otenet.gr [2] http://www.politonsymaxia.grmailto:zzoupis@yahoo.gr [3] http://www.politonsymaxia.grmailto:zzoupis@ath.forthnet.gr http://www.politonsymaxia.gr/?p=1651 Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Τροπαίων Ο νέος νόμος για τη διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας ο γνωστός "Καλλικράτης" παρά τις όποιες αρνητικές πλευρές του μπορεί να δώσει την ευκαιρία στην ήδη υποβαθμισμένη επαρχίας μας να γίνει ένας δήμος πρότυπο. Στις συνθήκες της σημερινής οικονομικής κρίσης, μπορούμε με σχέδιο και όραμα, αφήνοντας πίσω τις παθογένειες του παρελθόντος, να κάνουμε πράξη την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχή μας. Στην περιοχή μας υπάρχουν ακόμη τεράστιες ευκαιρίες για ανάπτυξη, για εναλλακτικό τουρισμό, γεωργία, κτηνοτροφία, για πράσινη ανάπτυξη. Απλώς χρειάζεται συστράτευση όλων, όσων πιστεύουν στην άμεση δημοκρατία, όσων έχουν διάθεση για προσφορά και πιστεύουν στο όραμα για μια Γορτυνία του μέλλοντος, με δημοκρατική ευαισθησία. Η υποψηφιότητα του Παρασκευά Παρασκευόπουλου για τη θέση του δημάρχου, με την πλούσια πολιτική, κοινωνική διαδρομή και την επαγγελματική του κατάρτιση, σε θέματα στρατηγικού σχεδιασμού, επικοινωνίας και οικονομικής ανάπτυξης, αποτελεί την εγγύηση για το μέλλον της Γορτυνίας. Στηρίζω και συμπαρατάσσομαι στην προσπάθεια του για ένα νικηφόρο αγώνα για μία Γορτυνία πρότυπο οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης. Ένας δεν φτάνει και όλοι μαζί μπορούμε. ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΟΡΤΥΝΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ http://www.politonsymaxia.gr/?p=1650 Προς το δήμαρχο Τρικολώνων Και πρόεδρο της ΤΕΔΚ Αρκαδίας Γιώργο Μπαρούτσα Αγαπητέ Γιώργο Θέλω να σε ευχαριστήσω για τη δημόσια και γενναία δήλωσή σου, για την υποστήριξη της υποψηφιότητάς μου για το δήμο Γορτυνίας. Η ζεστή και ανθρώπινη δήλωσή σου, εμπεριέχει ισχυρά μηνύματα πολιτικού ήθους, αλληλεγγύης, οραμάτων, αγωνία και αγάπη για τη Γορτυνία. Η άθροιση της δικής σου παρουσίας στο κοινό αγώνα, είναι ένα ισχυρό μήνυμα ενότητας, όταν μάλιστα αυτό προέρχεται, από έναν άνθρωπο της αυτοδιοίκησης. Πράγματι η 15χρονη  πρωταγωνιστική παρουσία σου στα αυτοδιοικητικά  πράγματα της περιοχής, αφήνει ισχυρά αποτυπώματα έργου και δημιουργίας. Τώρα συνεχίζουμε μαζί. Ενωμένα και δυνατά. Για την οικουμενική Γορτυνία του μέλλοντος. Την Γορτυνία που θα έχει ως όραμα την οικονομική ανάπτυξη, την κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή. Μια σύγχρονη Γορτυνία, αντάξια των ιστορικών και πολιτιστικών φορτίων που αέναα και διαχρονικά κουβαλάει. Προσυπογράφω απόλυτα, τη θέση ότι ο ένας δεν φθάνει και όλοι μαζί μπορούμε. Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι βυθίζονται στον εγωκεντρισμό, εμείς αποφασίζουμε και θα αγωνιστούμε να αθροίσουμε χιλιάδες ισχυρά εγώ των Γορτύνιων, σε ένα πανίσχυρο εμείς. ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΟΡΤΥΝΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ Παρασκευάς Παρασκευόπουλος Υποψήφιος Δήμαρχος Δήμου Γορτυνίας http://www.politonsymaxia.gr/?p=1649 Δήλωση - Καταγγελία του Δημοτικού Συμβούλου Κερατσινίου Ζαχαρία Ζούπη Γενικός Γραμματέας Νομαρχίας Δυτικής Αττικής zznada@otenet.gr [1], zzoupis@yahoo.gr [2], zzoupis@ath.forthnet.gr [3] Δύο περίπου μήνες πριν τις εκλογές, ο Φώτης Μελάς συνεχίζει να κυβερνάει ως "μαυρογιαλούρος", μετατρέποντας το Δημαρχείο σε Ρουσφετολογικό Κέντρο και οδηγώντας τον Δήμο σε οικονομική καταστροφή. Στην απέλπιδα προσπάθειά του να επανεκλεγεί συνεχίζει απτόητος τις αλόγιστες προσλήψεις με διαφόρων τύπων συμβάσεις, κλείνοντας τα μάτια απέναντι στο γεγονός ότι έφτασε τα χρέη του Δήμου κοντά στα 25εκατομ. ευρώ και ότι μόνο επί της τελευταίας θητείας του σύναψε νέα δάνεια ύψους 7,5εκατομ. ευρώ! Λίγες μέρες πριν, κωφεύοντας απέναντι στις έντονες ενστάσεις σύσσωμης της Αντιπολίτευσης, στηριγμένος στην πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου, προχώρησε στην πραγματοποίηση κι' άλλων 18 προσλήψεων. Έσπασε έτσι κάθε ρεκόρ, αφού από πέρυσι τον Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα, έχει προχωρήσει σε περίπου ...300 προσλήψεις! Όσον αφορά δε την "μεθοδολογία" προσλήψεων, αυτή χαρακτηρίζεται από δύο λέξεις: Αδιαφάνεια και Ρουσφέτι. Είναι φανερό ότι ο Φώτης Μελάς αναζητά σανίδα σωτηρίας ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου στην "υποχρέωση" εκατοντάδων ανέργων του Δήμου μας, αδιαφορώντας για την αγωνία της ανεργίας χιλιάδων Κερατσινιωτών που δεν συμπεριλαμβάνονται στους εκλεκτούς του. Χιλιάδων Κερατσινιωτών που τους προσβάλει και τους εμπαίζει με την στάση και συμπεριφορά του. Ο Φώτης Μελάς ψάχνει από κάπου να σωθεί, αφού ξέρει ότι δεν έχει να εμφανίσει τίποτα. Στην θητεία του: Κανένα νέο έργο δεν δρομολογήθηκε Χάθηκε το Κέντρο Υγείας Εγκαταλείφθηκε η αξιοποίηση του χώρου του Καχραμάνογλου και της ΝΑΦΘΑ Αφέθησαν δίχως συστηματικά έργα συντήρησης τα σχολεία Μάταια όμως ψάχνει σωτηρία. Το 2010 δεν θα βρεθούν σωτήρες του, όπως έπραξαν κάποιοι το 2006. Το 2010 είναι ευκαιρία ριζικής αλλαγής στην πορεία του νέου Δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας. Ελπίζω ότι αυτή η ευκαιρία δεν θα χαθεί με λαθεμένες επιλογές και προσωπικές στρατηγικές. [1] http://www.politonsymaxia.grmailto:zznada@otenet.gr [2] http://www.politonsymaxia.grmailto:zzoupis@yahoo.gr [3] http://www.politonsymaxia.grmailto:zzoupis@ath.forthnet.gr http://www.politonsymaxia.gr/?p=1648 Για δεκαπέντε συνεχή χρόνια οι πολίτες της Στεμνίτσας, αλλά και ευρύτερα του δήμου Τρικολώνων, με τίμησαν και με εμπιστεύτηκαν να τους εκπροσωπήσω από την κορυφαία θέση στα αυτοδιοικητικά πράγματα του τόπου. Δεκαπέντε χρόνια γεμάτα δημιουργικής έντασης για το καλό του τόπου και των πολιτών. Δεκαπέντε χρόνια που σημάδεψαν τη ζωή μου και που ο απολογισμός δεν θα ήταν τόσο πλούσιος, εάν δεν είχα την αμέριστη συμπαράσταση των πολιτών και την αποδοτική στήριξη των συνεργατών μου. Προς όλους αυτούς είμαι ευγνώμων. Το ίδιο και σε όσους με στήριξαν και με στηρίζουν τελευταία στο διευρυμένο έργο μου, από τη θέση του προέδρου της ΤΕΔΚ Αρκαδίας. Σε δύο μήνες από σήμερα ένας μεγάλος αυτοδιοικητικός κύκλος κλείνει και ανοίγει η σελίδα της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης, με τους Καλλικράτειους δήμους. Μιας μεταρρύθμισης, στην οποία κατέθεσα και τη δική μου συμβολή, από τη θέση ευθύνης του προέδρου της ΤΕΔΚ Αρκαδίας. Η Γορτυνία πλέον είναι ένας δήμος. Ένας μεγάλος δήμος που θα σηματοδοτήσει μια νέα δυναμική εκκίνηση ανάπτυξης και προόδου. Η πρόκληση είναι μεγάλη. Τα όποια λειτουργικά προβλήματα θα είναι το δένδρο. Το δάσος θα είναι οι καινούργιες ευκαιρίες, οι μεγάλες δυνατότητες, για να αντιστρέψουμε τα πράγματα και να κάνουμε τη Γορτυνία πρωταγωνίστρια στην πρόοδο. Στο νέο αυτοδιοικητικό τοπίο που διαμορφώνεται ήταν λογικό πολλοί φίλοι και συνάδελφοι Δήμαρχοι να με προτείνουν στις πολιτικές διεργασίες του ΠΑΣΟΚ, για την υποψηφιότητα στο αξίωμα του δημάρχου. Η τιμή είναι μεγάλη και τους ευχαριστώ. Αυτή τη στιγμή όμως, αυτό που σε μένα κυριαρχεί, είναι η αίσθηση ευθύνης. Μοναδικό κριτήριο στις αποφάσεις μου είναι το συμφέρον της Γορτυνίας μας. Την υποβληθείσα υποψηφιότητά μου, την αθροίζω υπέρ της υποψηφιότητας του συμπατριώτη μας Παρασκευά Παρασκευόπουλου για τη θέση του δημάρχου Γορτυνίας. Είναι μια προσυπογραφή στο αναπτυξιακό όραμά του για την οικουμενική Γορτυνία του μέλλοντος. Μια πράξη συστράτευσης και ενότητας, ένα μήνυμα αλληλεγγύης, ότι η Γορτυνία μας θέλει όλους, ένας δεν φθάνει και όλοι μαζί μπορούμε. Μπορούμε να πετύχουμε πολλά, για τη Γορτυνία της νέας εποχής, για τη Γορτυνία που ταιριάζει στις νέες γενιές. Μια υποψηφιότητα που τιμά τη Γορτυνία, αλλά που δημιουργεί κυρίως, πολλές ελπίδες και προσδοκίες για μια ικανή και αποτελεσματική αυτοδιοικητική ομάδα στο δήμο Γορτυνίας. Θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις, για να γράψουμε όλοι μαζί, με επικεφαλής το φίλο μου Παρασκευά Παρασκευόπουλο, όμορφες σελίδες κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης για την περιοχή μας.  Γιώργος Ι. Μπαρούτσας Πρόεδρος ΤΕΔΚ Αρκαδίας Δήμαρχος Τρικολώνων http://www.politonsymaxia.gr/?p=1647 του Ζαχαρία Ζούπη Δημοτικού Συμβούλου Κερατσινίου Γενικού Γραμματέα Νομαρχίας Δυτικής Αττικής Πολιτικός Αναλυτής zznada@otenet.gr [1], zzoupis@yahoo.gr [2], zzoupis@ath.forthnet.gr [3] Αυτό μάλιστα, είναι είδηση. Αποτελεί εύρημα και μάλιστα σημαντικό. Στην πρόθεση ψήφου, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της G.P.O. για λογαριασμό του MEGA(30.08), το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει 28,6% των προτιμήσεων και η Ν.Δ. το 21,1%. Όταν οι ίδιοι πολίτες ρωτώνται ποιο κόμμα εμπιστεύονται για να βγάλει την χώρα από την οικονομική κρίση το 31% απαντά ΠΑΣΟΚ και το 13,4%  απαντά Ν.Δ.! Η διαφορά δηλαδή εκτοξεύεται από τις επτάμισυ μονάδες στις δεκαεπτάμισυ! Εν ολίγοις, κατά πολύ περισσότερο εμπιστεύονται την οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, παρά την όποια πρόταση διατυπώνει ο Αντώνης Σαμαράς και η σημερινή Ν.Δ. Δεν είναι όμως αυτό το βασικό. Το βασικό είναι αλλού. Περισσότεροι είναι αυτοί που εμπιστεύονται την οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, παρά αυτοί που δηλώνουν ότι προτίθενται να το ψηφίσουν! Πολλοί ασφαλώς θα σπεύσουν και θα επισημάνουν, ως ένα σημείο βάσιμα, ότι αυτό οφείλεται σε λόγους που κύρια οφείλονται στην Ν.Δ. Ο πρώτος λόγος είναι η κρίση σοβαρότητας και αξιοπιστίας που αντιμετωπίζει το Κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όταν το 22,1% δηλώνει ότι οι Κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση της οικονομίας. Το ποσοστό βέβαια είναι μάλλον μικρό συγκριτικά με τις ευθύνες αυτών των Κυβερνήσεων όταν το 19,2% "δείχνει" τις Κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη, το 16,1% του Α. Παπανδρέου και το 29,5% ρίχνει ευθύνες σ' όλους. Ωστόσο ιδιαίτερα η τελευταία 2ετία Καραμανλή δεν ήταν μόνο καταστροφική. Είναι και νωπή. Πολύ νωπή. Ο δεύτερος λόγος αφορά την φυσιογνωμία που διαμορφώνει και την κατεύθυνση που έχει αποφασίσει να πορευτεί. Γιατί όταν η Ν.Δ. "αποφασίζει" να πορευτεί "σε συσκευασία Περισσού", δεν μπορεί να περιμένει άλλα αποτελέσματα. Μπορεί να την πάρει άραγε κανείς στα σοβαρά όταν η Ν.Δ. φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως η original αντι-ΜΝΗΜΟΝΙΟ πολιτική δύναμη, αφήνοντας άναυδους ακόμα και το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ; Η αξιοθρήνητη αυτή κατάσταση της Ν.Δ. δεν αρκεί όμως να εξηγήσει το παράδοξο αποτέλεσμα της έρευνας. Πώς γίνεται και η οικονομική πολιτική αυτής της κατά πολλούς επαναστάτες «Κυβέρνησης Τσολάκογλου" συγκεντρώνει περισσότερη εμπιστοσύνη από την συνολική πολιτική παρουσία του ΠΑΣΟΚ; Πώς γίνεται και αυτή η «υποτελής", «αντιλαϊκή" οικονομική πολιτική δημιουργεί μεγαλύτερη συσπείρωση, απ' ότι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ; Και πως γίνεται άραγε οι «Βρυξελιώτες" Υπουργοί, αυτοί που «σκυμένοι» υλοποιούν την «πολιτική του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε." εμφανίζουν μεγαλύτερη δημοφιλία από άλλους συναδέλφους τους που είναι πιο «υπερήφανοι»; Ίσως πολλοί έχουν ξεχάσει ότι η αλήθεια είναι από μόνη της επαναστατική. Ο μέσος Έλληνας εξοργίζεται, βλέπει να δέχεται πλήγμα το εισόδημά του, του αρέσει να αποδίδει στους ξένους τις κακοδαιμονίες της φυλής, ωστόσο γνωρίζει ή έστω διαισθάνεται. Γνωρίζει ή διαισθάνεται ότι όσο υπάρχει ο σημερινός υπερδιογκωμένος Δημόσιος Τομέας και ο κλειστός χαρακτήρας δεκάδων οικονομικών δραστηριοτήτων, δεν υπάρχει μέλλον παρά μόνο ελλείμματα και χρέη. Γνωρίζει ή διαισθάνεται ότι όσο η χώρα είναι όμηρος καλομαθημένων συντεχνιών, με μια αγορά γεμάτη στρεβλώσεις και δυσλειτουργίες, δεν μπορεί να υπάρχει καμιά προοπτική. Γνωρίζει ή διαισθάνεται ότι όσο οι περισσότεροι δηλώνουμε απίστευτα χαμηλά εισοδήματα, βγαίνουμε στην σύνταξη σαν ανάπηροι για να συνεχίσουμε να δουλεύουμε, υγιέστατοι μεν, αλλά παράνομα, είναι σαν να λεηλατούμε την χώρα. Γνωρίζει ή έστω διαισθάνεται πως όσο μας αρέσει η απάτη, η λιγότερη δουλειά και η ραστώνη, μπορούμε να παραδώσουμε μόνο μία αξιοθρήνητη Ελλάδα στα παιδιά μας.  Ακριβώς για αυτούς τους λόγους φωνάζει, αλλά ανέχεται. Ζητάει να διατηρηθούν τα «κεκτημένα", αλλά θέλει και κάποιον «κακό" να κάνει την «βρώμικη δουλειά". Νοσταλγεί το δήθεν κοινωνικό κράτος - δώρο βασικά σε κακομαθημένες συντεχνίες - αλλά αναζητά και κάποιον «να του τραβάει το αυτί". Του αρέσει να επαναστατεί, θέλει όμως και κανένα «Βρυξελιώτη" να του λέει ΣΤΟΠ.  Γουστάρει τις «πολιτικές λύσεις", αλλά καταλαβαίνει ότι χρειάζεται και κάποιος «να κρατάει το Ταμείο". Φαντασιώνεται εξεγέρσεις και εντάσεις, αλλά θέλει και κάποιους βέβαια που πρέπει να δουν τι θα γίνει με τα πάνω από 300 δις ευρώ που χρωστάει η χώρα, ως αποτέλεσμα της large πολιτικής των Κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης. Ακριβώς γι' αυτούς τους λόγους οι δυο «κακοί», ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο Ανδρέας Λοβέρδος διαθέτουν τόσο υψηλή δημοφιλία. Ας κρατήσει λοιπόν αυτό το εύρημα η Κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ. Ίσως εκεί είναι το πρόβλημα του «συντονισμού". Γιατί ο συντονισμός ενός συνόλου ή μιας ομάδας έχει να κάνει με τις οργανωτικές και τις τεχνικές πλευρές. Κυρίως όμως έχει να κάνει με το αν αυτοί που είναι στην Ομάδα διαθέτουν την ίδια φιλοσοφία, την ίδια αντίληψη και την ίδια αποφασιστικότητα. Αν αυτά υπάρχουν, τα υπόλοιπα βρίσκονται. Αν αυτά υπάρχουν, το έργο επιταχύνεται, τα αποτελέσματα πληθαίνουν και η πολιτική - επικοινωνιακή ισχύς αυξάνει. Μήπως όμως αυτά δεν υπάρχουν; Τουλάχιστον στον βαθμό που θα έπρεπε... [1] http://www.politonsymaxia.grmailto:zznada@otenet.gr [2] http://www.politonsymaxia.grmailto:zzoupis@yahoo.gr [3] http://www.politonsymaxia.grmailto:zzoupis@ath.forthnet.gr http://www.politonsymaxia.gr/?p=1646 του Γιώργου Καριπίδη gkaripidis@hotmail.com [1] Ο κ. ΄Ανθιμος ζώστηκε πάλι τ' άρματα. Αυτή τη φορά για να επιτεθεί στον πρόεδρο της ΔΕΘ, ο οποίος τόλμησε -άνευ της αδείας του αρμόδιου μητροπολίτου- να διατυπώσει την άποψή του για τη σλαβομακεδονική γλώσσα και τους Σλαβομακεδόνες. Ο κ. ΄Ανθιμος θέλει να πιστέψουμε ότι υπερασπίζεται ως συνήθως τα συμφέροντα του έθνους και του ελληνικού κράτους. Στην πραγματικότητα, αυτό που υπερασπίζεται είναι το παραδοσιακό δικαίωμα παρέμβασης της Εκκλησίας στις κρατικές υποθέσεις. Σ' αυτή τη διεκδίκηση η μόνη απάντηση που αξίζει να δοθεί είναι ο σαφής διαχωρισμός των ρόλων  Εκκλησίας - Κράτους. Αυτή η ιστορική εκκρεμότητα θα έπρεπε προ πολλού να αρθεί, αλλά η πολιτική ηγεσία του τόπου φοβάται. Φοβάται ότι λόγω της υποτιθέμενης ανωριμότητας της κοινωνικής συνείδησης μια τέτοια απόφαση θα στοίχιζε ακριβά. Όμως, η θεωρία του πολιτικού κόστους υποτιμά σκοπίμως την κοινωνική συνείδηση για να αποκρύψει το αμοιβαίο όφελος των δύο διαπλεκόμενων μερών. Η σύνδεση Εκκλησίας - Κράτους δε συνιστά μόνο καθυστέρηση του θεσμικού εκσυγχρονισμού στην Ελλάδα, αλλά αποτελεί και έκφραση της κυρίαρχης εθνικής ιδεολογίας, δηλαδή του μύθου του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Το έθνος συγκροτείται στη βάση της κοινής αποδοχής μιας «εθνικής» ιδεολογίας, δηλαδή ο εθνικισμός κατασκευάζει τα έθνη και όχι το αντίθετο. Ο ελληνικός εθνικισμός κατάφερε να πείσει τους Νεοέλληνες ότι είναι απευθείας απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων (και των αρχαίων θεών) και αυτό ακριβώς τους κάνει να είναι σήμερα Χριστιανοί Ορθόδοξοι! Επ' αυτού η Εκκλησία ποτέ δεν ήταν ουδέτερη. Συνδεόμενη στενά  με το κράτος, συνδέθηκε σκοπίμως και εμπράκτως με τις συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις που ιστορικά ήλεγχαν το κράτος στην Ελλάδα. Η προσφερόμενη εκ μέρους της Εκκλησίας ιδεολογική βοήθεια ανταλλασσόταν με προνόμια σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένου και του οικονομικού. Χρησιμοποιώντας  την ορολογία της μόδας, μπορούμε να πούμε ότι η σύνδεση Εκκλησίας - Κράτους αποτελεί την ισχυρότερη εκδήλωση διαπλοκής στην Ελλάδα, της οποίας η νόμιμη μορφή είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου. Το Βατοπέδι είναι η καλύτερη απόδειξη. Ο διαχωρισμός λοιπόν Εκκλησίας - Κράτους αποτελεί μείζονα πολιτική στόχευση. Εάν πραγματοποιηθεί, θα αποτελέσει ήττα του εθνικισμού, του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, της συντήρησης. Θα αποτελέσει νίκη της Δημοκρατίας και της προόδου. Ταυτόχρονα θα λειτουργήσει εξυγιαντικά και για την ίδια την Εκκλησία. Η απελευθέρωση της ελληνικής Εκκλησίας από τα δεσμά της εκκοσμίκευσης θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την αναβάθμιση του πνευματικού της έργου και κυρίως για την προσαρμογή αυτού του έργου στην πραγματικότητα μιας σύγχρονης ελεύθερης κοινωνίας. [1] http://www.politonsymaxia.grmailto:gkaripidis@hotmail.com http://www.politonsymaxia.gr/?p=1645 της Λιάνας Γούτα Χημικός Μηχανικός, Σύμβουλος σε θέματα Ενέργειας, Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης και Πρόεδρος Παραρτήματος Θεσσαλονίκης του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής http://www.lianagouta.gr/ [1] Το μεγάλο δομικό πρόβλημα της χώρας μας που σχετίζεται με τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα μας, αυτούς τους τελευταίους μήνες το βλέπουμε και το νιώθουμε όλοι με πολύ οδυνηρό τρόπο. Ακόμα και όταν πριν λίγα χρόνια, ακούγαμε για θετικά οικονομικά νούμερα και ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, μια προσεκτική ανάγνωση των στοιχείων, έκανε τους πιο υποψιασμένους να διαπιστώνουν ότι μια ανάπτυξη που δεν προέρχεται από υψηλή ανταγωνιστικότητα μοιάζει με το να χτίζει κανείς πύργους στην άμμο. Και τα νούμερα της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας, χτυπούσαν εδώ και χρόνια το καμπανάκι. Στο δείκτη ανταγωνιστικότητας που καταγράφει κάθε χρόνο το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum - WEF), για 133 χώρες, η Ελλάδα όχι μόνο καταλαμβάνει χαμηλές θέσεις, αλλά και χρόνο με το χρόνο, αντί να παίρνει τα μηνύματα και να κάνει διορθωτικές ενέργειες για τη χρόνια αυτή πληγή, αντιθέτως, κατρακυλά όλο και περισσότερο, έχοντας χάσει μέσα σε 3 χρόνια 6 ολόκληρες θέσεις. Το 2007 βρισκόταν στην 65η θέση, το 2008 στην 67η και το 2009 υποχώρησε ακόμα παραπάνω στην 71η θέση, με αποτέλεσμα να βρεθούμε πίσω από χώρες όπως η  Μποτσουάνα, ο Μαυρίκιος και η Κόστα Ρίκα. Η μελέτη πέρα από την αριθμητική κατάταξη επιχειρεί και την ανάλυση των αιτιών κάθε επίδοσης. Έτσι, ο μεγαλύτερος ένοχος για την κακή επίδοση της χώρας μας αναδεικνύεται ο αναποτελεσματικός δημόσιος τομέας σε ποσοστό 25,3%, και ακολουθούν κατά 14,2% η ασφυκτική εργατική νομοθεσία, κατά 14% η διαφθορά, 12% η φορολογική νομοθεσία, 8,7% η γενικότερη ασάφεια στους κανονισμούς, 6,5% η πρόσβαση στην τραπεζική χρηματοδότηση και 5% το ύψος των φορολογικών συντελεστών. Στις πρώτες θέσεις φέτος η Ελβετία που κέρδισε τον τίτλο, αφήνοντας στη δεύτερη θέση τις ΗΠΑ, η οποία δέχθηκε ισχυρό πλήγμα στον τραπεζικό της κλάδο, και ακολουθούν στην πρώτη δεκάδα η Σιγκαπούρη, η Σουηδία, η Δανία, η Φινλανδία, η Γερμανία, η Ιαπωνία, ο Καναδάς, η Ολλανδία, ενώ αξίζει να σημειώσουμε ότι στην 34η θέση βρίσκουμε την Κύπρο, με άνοδο 6 θέσεων μέσα σε ένα χρόνο. Ωστόσο, δεν είναι μόνο που ως χώρα αγνοούμε συστηματικά τέτοια... ψυχρά, τεχνοκρατικά ευρήματα, τα οποία είναι όχι μόνο καμπανάκια συναγερμού, αλλά αποτελούν και σημαντικά διαγνωστικά εργαλεία των αδυναμιών και των παθογενειών μας... Δυστυχώς τόσα χρόνια στην Ε.Ε., από τα παλιότερα πλέον μέλη της, δε συντονιστήκαμε με το πνεύμα, τους στόχους, τις αγωνίες και τα οράματα της ευρωπαϊκής οικογένειας. Γιατί για την Ε.Ε. εδώ και 10 τουλάχιστον χρόνια ο κυρίαρχος στρατηγικός στόχος της ήταν η ανταγωνιστικότητα. Με αγωνία διαπίστωνε ότι στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον η οικονομία της έμενε πίσω σε σχέση με τους ανταγωνιστές της. Η περίφημη Στρατηγική της Λισσαβόνας, ένα στόχο είχε... να κάνει την Ευρώπη την πιο ανταγωνιστική οικονομία του κόσμου μέσα σε μια δεκαετία, μέχρι το 2010. Δυστυχώς ο στόχος δεν επετεύχθη. Και όχι μόνο δεν επετεύχθη, αλλά το 2010 βρήκε την Ευρωπαϊκή Ένωση να περνάει τη χειρότερη οικονομική κρίση της ιστορίας της. Παρ΄ όλα αυτά, η Ευρώπη δεν εγκαταλείπει το στόχο. Αντιθέτως, τον αναπροσαρμόζει, παίρνει τα διδάγματα, βάζει νέους στόχους ανάπτυξης για την επόμενη δεκαετία, μέχρι το 2020. Ο νέος στόχος με τον τίτλο "Ευρώπη 2020", είναι για μια Ανάπτυξη Έξυπνη, Αειφόρο και Χωρίς Αποκλεισμούς! Μια Ανάπτυξη δηλαδή που θα βασισθεί στην ανταγωνιστικότητα, την καινοτομία, τις νέες τεχνολογίες, στην προστασία των φυσικών πόρων και την αλλαγή του ενεργειακού μας μοντέλου, με κοινωνική ευαισθησία και συμπερίληψη. Μέσα σε μια Ευρώπη που ιεραρχεί την ανταγωνιστικότητά της ως κυρίαρχη αναπτυξιακή στρατηγική, εμείς ως χώρα, αγνοήσαμε συστηματικά αυτές τις προτεραιότητες, αδρανώντας και τελικά πέφτοντας χρόνο με το χρόνο από μια κακή σε μια ακόμα χειρότερη θέση. Πέρα όμως από το να ρίχνουμε το βάρος σε αυτούς που αποφασίζουν για μας, με τους πολιτικούς να είναι πρώτοι στο στόχαστρο, αφού, πρώτον, είναι αυτοί που αποφασίζουν και δεύτερον είναι αυτοί οι οποίοι πρέπει να μας ενημερώσουν, να μας πληροφορήσουν και να μας συντονίσουν με όσα συμβαίνουν στον κόσμο, πέρα λοιπόν από όλα αυτά, πρέπει να αναζητήσουμε και τις δικές μας... "ευθύνες", ο καθένας μας χωριστά. Πόσο ανταγωνιστικοί είμαστε ή καλύτερα πόσο ανταγωνιστικοί θέλουμε να είμαστε; Γιατί υπάρχουν ορισμένα δικά μας στοιχεία τα οποία πρέπει να καταγράψουμε ως κοινωνία, να τα διαγνώσουμε και να τα αλλάξουμε! Πρώτο και καλύτερο η σχέση μας με την Αριστεία, η διάθεσή μας να συγκριθούμε όχι μόνο με τον εαυτό μας αλλά με τους καλύτερους και τους πρωτοπόρους. Επί χρόνια μας κυριάρχησε η νοοτροπία του όλοι ίδιοι είμαστε, και όχι η νοοτροπία να ψάξουμε να βρούμε, να αναδείξουμε και να επιβραβεύσουμε τον καλύτερο. Δεύτερον, η απροθυμία μας να αξιολογηθούμε και να συγκριθούμε με όρους μετρήσιμους και όχι συναισθηματικούς. Τρίτον, να συγκριθούμε και να μετρηθούμε όχι μόνο σε σχέση με τον στενό περίγυρό μας, αλλά με το παγκόσμιο περιβάλλον. Και για το τέλος, το σημαντικότερο...: Η Παιδεία. Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι η ανταγωνιστικότητα, η καινοτομία, η πρωτοπορία είναι εκτός των άλλων και θέμα κουλτούρας, μόρφωσης, νοοτροπίας που εμφυτεύεται από τα χρόνια της εκπαίδευσης. Και ίσως στην παιδεία να πρέπει να αναζητήσουμε τον πιο αδύναμο κρίκο, αυτόν εξαιτίας του οποίου "σπάει η αλυσίδα", αυτόν στο οποίο "πονάμε" περισσότερο και εξαιτίας του οποίου μένουμε πίσω στην ανταγωνιστικότητα. Χρειάζεται να ξεκολλήσουμε από τους μύθους μας που μας άφηναν τόσα χρόνια στο λήθαργο του «εκλεκτού λαού», με την ιστορία, την αρχαιότητα, την φιλοσοφία, τον πολιτισμό, την παράδοση, του λαού που δε χρειάζεται να κάνει και πολλά σήμερα. Όπως να ξεκολλήσουμε και από τη νεοελληνική "μαγκιά" με την οποία θεωρούμε ότι μπορούμε να τα καταφέρνουμε όλα, την τελευταία στιγμή, χωρίς πολύ κόπο, προσπάθεια, οργάνωση και σύστημα. Η κρίση την οποία βιώνουμε σήμερα μεταξύ των άλλων, θα μας ταρακουνήσει και θα μας βγάλει από την επίπλαστη ευδαιμονία στην οποία είχαμε περιέλθει επί δεκαετίες τώρα, στη χώρα του ήλιου, του φραπέ, της ταβέρνας και της καλοπέρασης. Θαυμάσια όλα αυτά, αλλά χρειάζεται να σφίξουμε το ζωνάρι και να νιώσουμε ότι πλέον τίποτα δε μας χαρίζεται κι ότι πρέπει όλα να τα κερδίσουμε μόνοι μας, με την αξία μας!  [1] http://www.lianagouta.gr/ http://www.politonsymaxia.gr/?p=1644 του Λάζαρου Μάκρη   Οι παλαιότεροι θυμούνται το μνημόνιο του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος αμέσως μετά την εκλογική του νίκη το 1981, ζήτησε την επαναδιαπραγμάτευση των όρων ένταξης της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ. Η πρότασή του απορρίφθηκε κατά το σκέλος των ειδικών προνομίων, ενώ έγινε δεκτό το σκέλος της οικονομικής ενίσχυσης που οδήγησε στα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ). Η σημασία των ΜΟΠ όμως ήταν πολύ μεγαλύτερη των πρόσθετων πόρων που εγκρίθηκαν τότε για την Ελλάδα, γιατί εγκαινίασαν την προσπάθεια για την ανάπτυξη διαρθρωτικής πολιτικής από πλευράς Ε.Ε., η οποία εκκίνησε  με τα πρώτα πακέτα Delors και συνεχίσθηκε με το Γ΄ ΚΠΣ και σήμερα με το ΕΣΠΑ. Το μνημόνιο του Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξε ο πρόδρομος των διαρθρωτικών πολιτικών της Ε.Ε. και ευνοήθηκαν εξ αυτού οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου, υποστήριξε αργότερα ο ίδιος ο Ζακ Ντελόρ, του οποίου το όνομα έφεραν τα δύο πρώτα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης. Ας έρθουμε όμως στο σημερινό μνημόνιο, γνωστό και ως μνημόνιο της Τρόικας. Πριν τη δημιουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης με τη συμμετοχή και του ΔΝΤ, διατυπώθηκε μια  σχεδόν άγνωστη στην κοινή γνώμη, ωστόσο ρεαλιστική πρόταση των ευρωπαίων σοσιαλιστών, η οποία όμως δυστυχώς δεν υιοθετήθηκε. Συνοπτικά η πρόταση είχε ως εξής:  Η Κομισιόν - με το πλεονέκτημα επιτοκίου ΑΑΑ και την εγγύηση του ίδιου του προϋπολογισμού της ΕΕ - θα μπορούσε κάλλιστα να δανειστεί από τις αγορές με το χαμηλότερο επιτόκιο και να μεταφέρει το δάνειο της στο κράτος μέλος που το έχει ανάγκη, με ξεκάθαρους και συγκεκριμένους όρους. Μάλιστα, η  μεταφορά ή «πώληση» του δανείου της Κομισιόν με ένα εύλογο επιτόκιο προς το κράτος που το έχει ανάγκη, όχι μόνο δεν θα στερούσε χρήματα από τα  υπόλοιπα κράτη μέλη, αλλά θα δημιουργούσε υπεραξία και οικονομικό όφελος. Έτσι απέριττα και εύληπτα  παρουσίασε την παραπάνω πρόταση ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και πρώην Πρωθυπουργός της Δανίας κ. Πωλ Νίρουπ Ράσμουσεν. Η συμμαχία όμως της ευρωπαϊκής σοσιαλιστικής πτέρυγας δεν ήταν αρκετή, και τελικά ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης με τη συμμετοχή του ΔΝΤ, επικράτησε ως προϊόν των διστακτικών και συντηρητικών ευρωπαίων πολιτικών. Κάποιοι μίλησαν για απόφαση του κατώτατου παρανομαστή. Και εδώ η αφωνία της ΝΔ υπήρξε εκκωφαντική, η οποία θα έπρεπε να συνδράμει στην προσπάθεια της χώρας αφενός μεν ως πατριωτική υποχρέωση, αλλά και για τον λόγο ότι, ως απερχόμενη κυβέρνηση είχε επιτρέψει η ίδια τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Ανεξάρτητα από το παραπάνω γεγονός, σχεδόν αμέσως  συμφωνήθηκαν μεταξύ της Τρόικας και της ελληνικής πλευράς μια σειρά από μέτρα, προκειμένου η χώρα μας να εισπράξει τα περιβόητα 110 δις. Ευρώ. Εκτός όμως από την εισοδηματική πολιτική, που εν πολλοίς είναι και άδικη - σύμφωνα και με την ομολογία του Πρωθυπουργού - και γιαυτό απαιτείται άρση των αδικιών, επιβάλλεται να περιορισθεί η πολιτική λιτότητας στις πραγματικές σπατάλες του κράτους. Και επειδή η τελευταία ενοχική αυτοαξιολόγηση των εκπροσώπων της Τρόικας περί λάθους κατευθύνσεων είναι ένα σημάδι ενθαρρυντικό, είναι καιρός μάλλον, αφού αναθεωρηθούν τα άδικα μέτρα, να υλοποιηθούν οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές και να δοθούν κίνητρα και πόροι για την πραγματική ανάπτυξη, με τη δημιουργία πάντα ενός προστατευτικού μηχανισμού υπέρ των αδυνάτων. Όχι μόνο γιατί αυτό συνάδει με το ιστορικό κεκτημένο του ΠΑΣΟΚ, αλλά γιατί αυτό επιβάλλει  ο εγγυητικός  ρόλος του κράτους, ο οποίος είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένος. Εκτός των άλλων, η αναπτυξιακή διαδικασία τονίζεται ρητά τόσο στο πρώτο, όσο και στο αναθεωρημένο κείμενο του μνημονίου. Ιδιαίτερα για τις αιτήσεις πληρωμών από τα διαρθρωτικά ταμεία της Κοινότητας για λογαριασμό του ΕΣΠΑ προβλέπονται προς απορρόφηση 2,750 δις Ευρώ για το έτος 2010, 3,350 δις Ευρώ για το έτος 2011, 3,730 δις Ευρώ για το έτος 2012 και 3,890 δις Ευρώ για το έτος 2013. Είναι καιρός ΕΣΠΑ και αναπτυξιακός νόμος να χαράξουν το μονοπάτι της ανάπτυξης και να δείξουν δειλά έστω την έξοδο από την ύφεση. http://www.politonsymaxia.gr/?p=1643 Με μια σκληρή και τολμηρή επιστολή του προς τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και την Επιτροπή Αξιολόγησης Υποψηφιοτήτων, ο Ζαχαρίας Ζούπης εκ των βασικών διεκδικητών του ΠΑΣΟΚ για τον νέο Δήμο Κερατσινίου- Δραπετσώνας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις καθυστερήσεις στην επιλογή υποψηφίου και τις παρενέργειες που αυτές μπορεί να έχουν. Ταυτόχρονα ασκεί σκληρή κριτική για τις διαδικασίες που έχουν ακολουθηθεί Ο κ. Ζαχαρίας, αφού στέκεται αναλυτικά στο πλαίσιο και τις προβλεπόμενες διαδικασίες, επισημαίνει : «Εν ολίγοις «δεχτήκαμε» τις πιο «ξερές» απολίτικες, ανούσιες διαδικασίες που έχουμε ζήσει ποτέ και όλα αυτά στο όνομα της ταχύτητας. Όλα αυτά είναι φανερό ότι έρχονται σε αντίκρουση με την σημασία της επιλογής των υποψήφιων, αφού μιλάμε για νέους θεσμούς και οι νέες Αρχές θα καλεστούν να εφαρμόσουν την ριζική αλλαγή που εκφράζει ο «Καλλικράτης». Παρ' όλα αυτά, κοντά τρεις μήνες από την υποβολή των υποψηφιοτήτων δεν έχει αποφασιστεί τίποτα.  Και όχι μόνο αυτό : Οι υποψήφιοι του Κερατσινίου, του 17ου Δήμου της Χώρας, δεν έχουμε καλεστεί ούτε καν οι ίδιοι από την Επιτροπή Αξιολόγησης, έστω και για μια γνωριμία έστω και για μια γενική συζήτηση. Εν ολίγοις, η Επιτροπή Αξιολόγησης θα καλεστεί να επιλέξει, ενώ τα περισσότερα μέλη της δεν γνωρίζουν καν όλους τους διεκδικητές του χρίσματος. Από τις 15, 20 Ιουλίου πληροφορούμαστε ότι θα πραγματοποιηθεί κάποια δημοσκόπηση , η οποία ακόμα δεν έχει γίνει! Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι ανάγεται όλη η διαδικασία επιλογής σε μια δημοσκόπηση, κάτι που υποβαθμίζει την πολιτική λειτουργία και διεργασία και ταυτόχρονα «θολώνει» τις προτεραιότητες που θέτει το ΠΑΣΟΚ ενόψει των εκλογών. Αν για παράδειγμα ένα ζητούμενο είναι να υπάρξουν νέες υποψηφιότητες επειδή πιστεύουμε ότι αυτό απαιτεί η κοινωνία, αυτό μπορεί να γίνει με μια σκέτη, δημοσκόπηση και με επιλογή που θα ανακοινωθεί στο παρά πέντε των εκλογών;» Ο κ. Ζούπης δεν διστάζει αυτή ακριβώς την ώρα που κρίνεται το χρίσμα να σημειώσει σε έντονο ύφος : «Η κατάσταση αυτή έχει παραλύσει τα πάντα. Η καθυστέρηση επιλογής του υποψήφιου που θα στηρίξει το ΠΑΣΟΚ στον νέο Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας, στον 17ο Δήμο της χώρας, μας έχει φέρει σε κατάσταση αδυναμίας. Έχει δημιουργήσει κλίμα ηττοπάθειας. Έχει υπονομεύσει προκαταβολικά την όποια προσπάθεια. Μας απαξιώνει σαν στελέχη. Απογοητεύει εκατοντάδες μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ, δυνάμεις που ελπίζουν σε μια νέα πορεία του Δήμου. Καίει δυνατότητες για συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων. Επιτρέπει στον νυν Δήμαρχο Κερατσινίου Φώτη Μελά που σημειωτέον έχει νικήσει 2 φορές και στον Λουκά Τζανή, ένα κλασσικό αμοραλιστή, απολίτικο, λαικιστή υποψήφιο «να παίζουν μόνοι τους στο γήπεδο». Εμείς στηριζόμαστε σε ασυντόνιστες προσωπικές  προσπάθειες, που ειδικά αυτή την στιγμή έχουν επί της ουσίας μηδενικό αποτέλεσμα αφού δεν μπορούμε να απαντήσουμε στο απλό ευνόητο ερώτημα :  Με ποιον κατεβαίνετε ρε παιδιά;» Στην επιστολή του στέκεται αναλυτικά σε προβληματικές συμπεριφορές συνδιεκδικητών του και στις απόψεις του για τα κριτήρια Επιλογής και την ανάγκη ανανέωσης. Τονίζει δε, αποσαφηνίζοντας τον λόγο της Επιστολής : « Έχουμε φτάσει πια στο πάρα πέντε. Κάποια απόφαση θα παρθεί, αν παρθεί βέβαια. Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς : τι ρόλο παίζει η επιστολή; Θεωρείτε ότι είναι πράξη ευθύνης, λύπης και απογοήτευσης ενός ανθρώπου που έχει εργαστεί επί χρόνια στην Αυτοδιοίκηση, που αγαπάει την περιοχή και θα θελε το 2010 να είναι αφετηρία για μια νέα Αρχή, για ένα άλμα προς το μέλλον, για να κλείσει ο «άρρωστος» κύκλος που άνοιξε το Κερατσίνι ,μετά την ήττα του Γιώργου Χάσκα το 1998. θεωρείστε, ότι είναι άλλο ένα χτύπημα του κώδωνα κινδύνου, αφού διαπιστώνω ότι κάθε ώρα, κάθε μέρα που περνάει μας απομακρύνει από οποιαδήποτε θετική προοπτική. Θεωρείστε πάλι, ότι ήθελα  να σας μεταφέρω την «δική μου αλήθεια» για την κατάσταση στον Δήμο και να αισθάνομαι ότι και μ'αυτή την δεύτερη επιστολή, ότι είχα να σας πω,  σας τοπα. Εσείς έχετε ή θα έχετε όλα  τα στοιχεία για μια απόφαση. Στοιχεία δημοσκόπησης και επιπλέον : Δυο δικές μου επιστολές Επιστολή της Δημοτικής Συμβούλου Κερατσινίου Βάνας Δατσέρη η οποία τάσσεται υπερ δικής μου υποψηφιότητας ή υποψηφιότητας του Κανέλλου Λάλου Απόφαση της Σ.Ε Κερατσινίου που ζητάει επίσπευση διαδικασιών και υποψήφιο από το Κερατσίνι Επιστολή του πρώην Δημάρχου Κερατσινίου Γιώργου Χάσκα και μιας σειράς Δημοτικών Συμβούλων και Αντιδημάρχων για επίσκεψη των διαδικασιών. Πρέπει πάντως να είναι σε επίγνωσή σας ότι κάθε ώρα που περνάει αφαιρεί οποιαδήποτε νόημα από κάθε στήριξη. Δυστυχώς φτάνουμε σ' ένα πολύ άσχημο σημείο, αν δεν το έχουμε περάσει κιόλας» http://www.politonsymaxia.gr/?p=1642